بلاگ

نگاهی به تمام نسخه های بلوتوث، تفاوت و ویژگی های آنها

نسخه‌های مختلف بلوتوث از نظر سرعت، مصرف انرژی و از همه مهم‌تر امنیت متفاوت هستند. ویژگی اساسی استاندارد بلوتوث این است که نسخه‌های جدید، با نسخه‌های قبلی سازگاری دارند. در این مطلب نگاهی داریم به تمام نسخه‌های بلوتوث، تفاوت و ویژگی‌های آن‌ها

توسعه‌ی روش ارتباطی بی‌سیم با برد کوتاه که بعدها «بلوتوث» نامیده شد، توسط شرکت «اریکسون موبایل» کلید خورد. مشخصه‌های استاندارد بلوتوث توسط Bluetooth Special Interest Group یا به اختصار SIG در سال ۱۹۹۸ اعلام شد. امروزه SIG بیش از ۲۰ هزار عضو دارد و تقریباً هر کمپانی نام‌آشنایی در آن عضو است.

نسخه‌های مختلف بلوتوث از نظر سرعت، مصرف انرژی و از همه مهم‌تر امنیت متفاوت هستند. قابلیت EDR و HS و همین‌طور افزایش حجم بسته‌ها در بلوتوث ۴.۲ سرعت را بیشتر می‌کند و امنیت ارتباط با رمزگذاری داده و همین‌طور روش آدرس‌دهی ابزار مجهز به بلوتوث در شبکه، متفاوت است. ویژگی اساسی استاندارد بلوتوث این است که نسخه‌های جدید، با نسخه‌های قبلی سازگاری دارند. به عنوان مثال، ابزاری مجهز به بلوتوث ۴.۰، با محصولاتی که بلوتوث ۲ و ۳ دارند، سازگار است. در این مطلب نگاهی داریم به تمام نسخه‌های بلوتوث، تفاوت و ویژگی‌های آنها.

بلوتوث ۱.۰ و ۱.۰B و ۱.۱

اولین نسخه‌ی استاندارد بلوتوث، همراه با مشکلات فراوان معرفی شد و ارتباط وسایل مختلف، با سازگاری مطلوبی دنبال نمی‌شد. نسخه‌ی ۱.۱ بسیاری از مشکلات موجود را حل کرد و ارتباط بی‌سیم با کانال‌های رمزگذاری نشده را ممکن کرد. علاوه بر این نمایش قدرت سیگنال دریافتی یا به اختصار RSSI نیز به بلوتوث اضافه شد.

بلوتوث ۱.۲

تغییرات مهم این نسخه شامل افزایش سرعت اکتشاف و برقراری ارتباط بین وسایل مجهز به بلوتوث، استفاده از باندهای فرکانسی مختلف برای مقابله با تداخل سیگنال، افزایش عملیاتی سرعت ارتباط تا ۷۲۱ کیلوبیت بر ثانیه نسبت به نسخه‌ی ۱.۱ و در نهایت بهبود استریم صدا با ارسال مجدد بسته‌های داده‌ای که درست منتقل نشده‌اند، است.

بلوتوث ۲.۰ و EDR

بلوتوث ۲.۰ در سال ۲۰۰۴ معرفی شد. ویژگی مهم این نسخه، معرفی EDR یا Enhanced Data Rate به معنی سرعت انتقال داده‌ی بهینه شده است. EDR جزء مشخصه‌های اصلی بلوتوث ۲.۰ نیست بلکه به عنوان یک قابلیت اضافی در نظر گرفته شده و لذا ممکن است تجهیزات مجهز به بلوتوث ۲.۰، از EDR پشتیبانی نکنند. EDR قابلیت اضافی بلوتوث ۲ یا ۲.۱ است و سرعت بالایی دارد. سرعت نامی EDR معادل ۳ مگابیت بر ثانیه است اما در آزمایش واقعی، سرعت آن چیزی در حد ۲.۱ مگابیت بر ثانیه است EDR از ترکیب دو روش مدولاسیون SFSK و PSK بهره می‌گیرد. EDR توان مصرفی را نیز به کمک کاهش سیکل کاری کاهش می‌دهد. بلوتوث ۲.۰ تغییرات زیادی نسبت به نسخه‌ی ۱.۲ ندارد و حتی برخی سازندگان، محصولات مجهز به نسخه‌ی قبلی را با ذکر پشتیبانی از بلوتوث ۲.۰ معرفی می‌کنند،
البته بدون سرعت بیشتر.

بلوتوث ۲.۱ و EDR

در این نسخه که در سال ۲۰۰۷ مشخصه‌های آن اعلام شد، امنیت ارتباط بیشتر شده است. جفت‌شدن محصولات دارای بلوتوث با امنیت بیشتری صورت می‌گیرد. Extended inquiry response یا به صورت مخفف EIR، قبل از برقراری ارتباط با بررسی موارد امنیتی بیشتر و فیلترکردن کامل‌تر، امنیت ارتباط را بهبود می‌بخشد.

بلوتوث ۳.۰ و HS

با HS سرعت ارتباط ۸ برابر بیشتر از EDR است. این نسخه در سال ۲۰۰۹ معرفی شد. سرعت تئوریک بلوتوث ۳.۰ به همراه HS به ۲۴ مگابیت بر ثانیه (۳ مگابایت بر ثانیه) می‌رسد اما انتقال داده توسط بلوتوث صورت نمی‌گیرد، بلکه از لینک ارتباطی ۸۰۲.۱۱ استفاده می‌شود. HS هم مثل EDR یک قابلیت اضافی است و اگر لوگوی HS روی محصولی درج نشده باشد، سرعت لینک بلوتوث به مراتب کمتر خواهد بود.
زمانی که ارسال داده با سرعت کمی صورت می‌گیرد، صرفاً بلوتوث فعال است و زمانی که بسته‌های بزرگ داده ارسال می‌شود، ۸۰۲.۱۱ که معمولاً در وای-فای استفاده می‌شود، وارد عمل شده و انتقال داده با سرعت بسیار بالاتری صورت می‌گیرد.

بهینه‌سازی توان مصرفی با اضافه کردن سیستم کنترلی حلقه بسته برای بررسی و کنترل توان مصرفی، اضافه شدن دو حالت ERTM و SM برای برقراری ارتباطی با قابلیت اطمینان بالا و یا بدون قابلیت اطمینان بالا (بدون ارسال مجدد داده و کنترل جریان داده) از ویژگی‌ها مهم این نسخه است.

بلوتوث ۴.۰ و بلوتوث کم‌مصرف یا BLE

در سال ۲۰۱۰ مشخصه‌های بلوتوث ۴.۰ که با نام بلوتوث اسمارت (هوشمند) شناخته می‌شود، اعلام شد و البته سه حالت بلوتوث کلاسیک (قدیمی)، بلوتوث بسیار سریع (High Speed) و بلوتوث کم‌مصرف (Blutooth Low Energy) به عنوان سه پروتکل ارتباطی تعریف شد.
بلوتوث بسیار سریع مبتنی بر وای-فای است و بلوتوث کلاسیک مثل نسخه‌های قدیمی‌تر بلوتوث است و حالت کم‌مصرف مشابه Wibree سابق است.

بلوتوث ۴.۰ شامل تغییراتی مثل کاربرد ساده‌تر BLE، افزایش امنیت و رمزگذاری AES است. بلوتوث کم‌مصرف با نام بلوتوث اسمارت هم به کار می‌رود. BLE یا مخفف بلوتوث کم‌مصرف از زیرمجموعه‌های بسیار مهم بلوتوث ۴.۰ است، پروتکلی برای برقراری سریع لینک ارتباطی ساده و البته کم‌مصرف. بلوتوث کم‌مصرف از نظر توان مصرفی، بهینه‌تر از بلوتوث ۱.۰ تا بلوتوث ۳.۰ است و در محصولاتی مثل اینترنت اشیاء (وسایل منزل و وسایل پوشیدنی) کاربرد دارد. BLE در سال ۲۰۱۱ با تغییر نام به راه خود ادامه داد. در واقع به جای ذکر پشتیبانی از BLE، لوگوی Bluetooth Smart Ready برای محصولات و لوگوی Bluetooth Smart برای حسگرها مورد استفاده قرار گرفت. البته هنوز هم پشتیبانی از BLE در جدول مشخصات محصولات مختلف دیده می‌شود.

در تصویر زیر محصولاتی با بلوتوث کم‌مصرف در سمت راست دیده می‌شود، دسته‌ی دیگر محصولاتی با بلوتوث معمولی در سمت چپ است. وسایل مجهز به بلوتوث ممکن است از بلوتوث کم‌مصرف پشتیبانی کنند و در این صورت به هر دو نوع متصل می‌شوند و اصطلاحاً می‌گوییم که بلوتوث کم‌مصرف دوگانه دارند.

بلوتوث کم‌مصرف به دو شکل پیاده‌سازی شده، یک حالته که در حقیقت شامل همین پروتکل بدون پروتکل‌های دیگر است و حالت دوگانه که بلوتوث کم‌مصرف را در کنار بلوتوث کلاسیک در قالب یک کنترلر بلوتوث پشتیبانی می‌کند. حالت دوگانه از نظر هزینه‌ی تراشه چندان تفاوتی با حالت یگانه ندارد و به همین علت کمپانی‌های بزرگی مثل کوآلکام، تگزاس اینسترومنت و برودکام از آن استقبال کرده‌اند.

بلوتوث دوگانه در اندروید استودیوی ۱۸ به بعد پشتیبانی شده و در حقیقت اندروید ۴.۳ و نسخه‌های بعدی، از این کنترلر دوگانه پشتیبانی می‌کنند.

بلوتوث ۴.۱

این نسخه در سال ۲۰۱۳ معرفی شد که در حقیقت یک بروزرسانی نرم‌افزاری برای سخت‌افزار بلوتوث ۴.۰ است و نیازی به سخت‌افزار جدید وجود ندارد. ویژگی‌های این نسخه اضافه شدن چند قابلیت جدید و بهبود کاربری است. پشتیبانی هم‌زمان از LTE و ۸۰۲.۱۱n PAL و بهبود معماری صوتی برای پشتیبانی از مکالمه با پوشش باند عریض از جمله قابلیت‌های بلوتوث ۴.۱ است.

بلوتوث ۴.۲

این نسخه در سال ۲۰۱۴ معرفی شده و در آن برخی ویژگی‌های اساسی برای اینترنت اشیاء اضافه شده است. شاید مهم‌ترین مورد پشتیبانی از IPv6 برای آدرس‌دهی محصولات در شبکه بسیار عظیم اینترنت اشیاء باشد چرا که بنا بر تخمین‌های اولیه، در سال ۲۰۲۰ بیش از ۲۸ میلیارد محصول پوشیدنی و وسایل منزل و محیط کار، به اینترنت متصل خواهند بود و به این ترتیب تعداد IPها بیش از چیزی است که IPv4 توانایی ارایه‌ی آن را دارد.

سرعت بلوتوث ۴.۲ نسبت به نسخه‌ی قبلی حدود ۲.۵ برابر است. با افزایش حجم بسته‌های داده تا حداکثر ۱۰ برابر، سرعت اشاره شده حاصل می‌شود. امنیت محصولات بهینه شده و در عین حال توان مصرفی کمتر است. آدرس‌دهی بر عهده‌ی پردازنده‌ی اصلی نیست بلکه کنترلر بلوتوث با مصرف انرژی کمتر این کار را انجام می‌دهد و از طرفی اگر سایر محصولات به عنوان محصول مورد اعتماد تعریف نشده باشند، بلوتوث اسمارت فعال نشده و به آنها متصل نمی‌شود.

قابلیت‌ها و ویژگی‌های مهم بلوتوث ۴.۲ شامل موارد زیر است:

افزایش حجم بسته‌های داده در محصولات کم‌مصرف از ۲۷ بایت به ۲۵۱ بایت و افزایش سرعت تبادل داده به بیش از ۸۰۰ کیلوبیت بر ثانیه که در مقال اینترنت اشیاء بسیار مفید است.
محدوده‌ی ارتباطی با مصرف انرژی پایین، بهینه‌تر است.
امنیت با جلوگیری از ردیابی محصولاتی با بلوتوث کم‌مصرف، بیشتر شده است.
توان مصرفی با تغییرات ریز‌تر تنظیمات، توان مصرفی بهبود پیدا کرده است.
رمزگذاری مبتنی بر FIPS امنیت ارتباط محصولاتی با بلوتوث کم‌مصرف را بیشتر می‌کند. این الگوریتم رمزگذاری،
مثل AES در بلوتوث کلاسیک، بسیار امن است و لازمه‌ای برای گسترش اینترنت اشیاء به حساب می‌آید.

· نسخه‌ی ۱ بلوتوث (۱۹۹۹) – کمتر از یک مگابیت بر ثانیه

· نسخه‌ی ۱٬۱ بلوتوث (۲۰۰۲) – کمتر از یک مگابیت بر ثانیه

· نسخه‌ی ۱٫۲ بلوتوث (۲۰۰۳) – ۱ مگابیت بر ثانیه

· نسخه‌ی ۲ EDR+ بلوتوث (۲۰۰۴) – ۳ مگابیت بر ثانیه

· نسخه‌ی ۲٫۱ ERD+ بلوتوث (۲۰۰۷) – ۳ مگابیت بر ثانیه

· نسخه‌ی ۳ HS+ بلوتوث (۲۰۰۹) – ۲۴ مگابیت بر ثانیه

· نسخه‌ی ۴ بلوتوث (۲۰۱۰) – ۲۴ مگابیت بر ثانیه

· نسخه‌ی ۴٫۱ بلوتوث (۲۰۱۳) – ۲۴ مگابیت بر ثانیه

· نسخه‌ی ۴٫۲ بلوتوث (۲۰۱۴) – ۲۴ مگابیت بر ثانیه

در هر یک از نسخه‌های بلوتوث، علاوه بر افزایش سرعت انتقال داده و برد امواج، در مصرف انرژی، رمزنگاری داده‌ها حین انتقال، سازگاری با ابزارهای مختلف، سرعت جست‌وجو، ارتباط و ایجاد شبکه و موارد دیگر هم بهبودهایی اعمال شده است.

نسخه‌ی ۵

برد بلوتوث ۵ چهار برابر بیشتر از بلوتوث ۴ است و سرعت انتقال اطلاعات آن هم دو برابر شده است.
نسخه‌ی ۵ بلوتوث به‌ تازگی طبق برنامه در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۶ (۲۷ خرداد ۱۳۹۵) معرفی شد. در این نسخه، برد امواج بلوتوث تا ۴ برابر و سرعت تا ۲ برابر در مقایسه با نسخه‌ی قبل بلوتوث بهبود یافته. البته این افزایش برد و سرعت انتقال داده، تاثیری بر میزان مصرف انرژی ندارد و بلوتوث هنوز هم کمترین میزان مصرف انرژی را بین سایر روش‌های پایدار با امکانات بلوتوث دارد.

پایداری ارتباط از جمله مهم‌ترین مزیت‌ها در ابزارهای مبتنی بر بلوتوث ۵ خواهد بود. برای مثال، اگر از طریق این نسخه از بلوتوث در حال پخش یک موسیقی از گوشی روی یک اسپیکر باشید، با دور شدن فیزیکی منبع و مقصد صدا، مشکلی در صدای خروجی از اسپیکر پیش نمی‌آید. همچنین ساعت‌های هوشمندی که از طریق بلوتوث ۵ به گوشی شما متصل‌اند، نوتیفیکیشن‌ها را با سرعتی بیشتر دریافت کرده و نمایش می‌دهند که باید این مساله را مدیون افزایش سرعت در نسخه‌ی ۵ بلوتوث بود. ابزارهای بلوتوثی که برای انتشار اطلاعات استفاده می‌شوند و نیاز به تطبیق ابزارها با هم ندارند، در نسخه‌ی جدید مستقل‌تر و بهتر عمل می‌کنند. چراکه در بلوتوث ۵، ظرفیت انتشار آن‌ها تا ۸ برابر افزایش یافته که به معنی امکان ارسال و دریافت اطلاعات بیشتر در هر ارتباط یکتا خواهد بود. این مساله برای امکاناتی همچون مکان‌یابی یا مسیریابی در فضاهای بزرگ مثل دانشگاه‌ها، موزه‌ها، مراکز خرید، نمایشگاه‌ها و غیره سودمند خواهد بود. همچنین، می‌توان از آن در فروشگاه‌ها برای اطلاع‌رسانی در خصوص محصولات جدید فروشگاه یا تخفیف‌های ویژه به مشتریان استفاده کرد.

· ‌‌‌ ‌‌‌‌

درنهایت فراموش نکنید که SIG، تنها به ارتقای فنی نسخه‌های مختلف بلوتوث می‌پردازد و جنبه‌های تجاری برایش اهمیت ندارد. با در نظر گرفتن این مساله، به نظر شما با فراگیر شدن بلوتوث ۵ و امکانات جدیدش شاهد چه نوآوری‌هایی خواهیم بود؟

منبع:

http://gadgetnews.ir/

فوریه 7, 2018

تضعیف امواج رادیویی در مواد مختلف

انتقال اطلاعات توسط امواج رادیویی و به صورت بی‌سیم روشی مطمئن و سودمند است. اما این روش محدودیت‌ها و کاستی‌هایی هم دارد

یکی از کاستی‌های امواج رادیویی این است که آن‌ها در طول زمان ضعیف می‌شوند. به عبارت دیگر، امواج رادیویی بُرد بی‌نهایتی ندارند. همچنین، این امواج توسط مواد و اشیا تضعیف می‌شوند. بر حسب ویژگی‌های هر ماده و ترکیب و ساختار آن، مقدار تضعیف متفاوت خواهد بود.

در امر انتشار امواج الکترومغناتیسی که در محدوده‌ی امواج رادیویی، تلویزیونی و به طور کلّی بی‌سیم قرار دارند، اثرات منفی زیر وجود دارند:

جذب موج: سیگنال‌ها توسط ماده‌ی جاذب «بلعیده» می‌شوند،
بازتاب یا انعکاس موج: سیگنال به سمت سرچشمه‌اش بازگشت داده می‌شود و به عبارت دیگر بازتابیده می‌شود،
شکست موج: سیگنال به سمت دیگری منحرف می‌شود،
پراش موج: سیگنال خورد می‌شود و در زاویه‌های مختلف پخش می‌شود.

پایداری و سرعت حمل سیگنال در یک ارتباط بی‌سیم با فاصله‌ی میان گیرنده و فرستنده و ویژگی‌های اختلالی محیط انتشار ارتباط دارد. هر چه فاصله‌ی گیرنده و فرستنده از هم کوتاه‌تر باشد، اختلالات کم‌تر خواهند بود و در نتیجه سرعت انتقال سیگنال‌ها می‌تواند بیش‌تر شود. با افزایش این فاصله، آثار اختلالی در مسیر میان گیرنده و فرستنده زیادتر می‌شود. این امر سبب قطع ارتباط و طولانی شدن زمان ارتباط شود. انتقال امواج رادیویی از طریق کابل به طور معمول همواره سریع‌تر و پایدارتر است.

www.etesalkootah.ir || 2018-02-07 ©

تمامی حقوق برای www.etesalkootah.ir محفوظ است. بیان شفاهی بخش یا تمامی یک مطلب از www.etesalkootah.ir در رادیو، تلویزیون و رسانه های مشابه آن با ذکر واضح “اتصال کوتاه دات آی آر” بعنوان منبع مجاز است. هر گونه استفاده کتبی از بخش یا تمامی هر یک از مطالب www.etesalkootah.ir در سایت های اینترنتی در صورت قرار دادن لینک مستقیم و قابل “کلیک” به آن مطلب در www.etesalkootah.ir مجاز بوده و در رسانه های چاپی نیز در صورت چاپ واضح “www.etesalkootah.ir” بعنوان منبع مجاز است.

فوریه 7, 2018

دشت ساوانا

آیا عقل انسانی، بدون انسان، روی تراشه‌های الکترونیکی به حیات جاودان دست خواهد یافت

.

.

اوایل وقتی گاوهای وحشی دشت ساوانا^* را می‌دیدم که بدون داشتن هیچ‌گونه تحلیلی از شرایط رودخانه و کروکودیل‌هایش به داخل رود شیرجه می‌زنند از حماقت‌شان تعجب می‌کردم. اما حالا به آنها حسودی‌ام می‌شود. آن‌ها یک بار بیش‌تر و آن‌‌هم برای چند دقیقه وحشت مرگ را تجربه نمی‌کنند. تازه در همان مدت کوتاه هم نگران نیستند که پس از مرگ‌شان زن و فرزندان‌شان چگونه زندگی خواهند کرد. آن‌ها زیر نگاه تیزبین شیرها و کفتارها می‌چرند، جفت‌گیری می‌کنند و کره‌هایشان را به دنیا می‌آورند. تا به حال نشنیده‌ام که آن‌ها به خاطر احساس ناامنی از آینده دچار افسردگی شوند یا سن ازدواج‌شان بالا برود، معتاد بشوند یا دست به خودکشی بزنند. آن‌ها به جای درنگ کردن و انتظار کشیدن در ساحل رودخانه‌های پر از کروکودیل و تندآب و ترسیدن، به طرز احمقانه‌ای دسته‌جمعی به آب می‌زنند.

وقتی از دور به این صحنه‌ی وحشتناک (از نظر انسان عاقل!) نگاه می‌کنیم با کمال تعجب متوجه می‌شویم که گاوها با تعداد زیاد وارد رودخانه می‌شوند و از طرف دیگر هم با تعداد زیاد از رودخانه خارج می‌شوند. انسان عاقلِ فردیت‌یافته خود را در جای گاوی تصور می‌کند که طعمه‌ی کروکودیل یا تندآب شده. تصوری که خوشبختانه گاوها نمی‌توانند بکنند. بزرگ‌ترین هوشمندی که طبیعت برای حفظ بقا به گاوهای ساوانا داده چیزیست که از نظر ما حماقت است. آیا بزرگ‌ترین حماقت بشر همین عقلانیت و قدرت پیش‌بینی و آگاهی‌اش به میرا بودن‌اش نیست؟ هیچ حیوان احمقی در تاریخ حیات به اندازه‌ی انسان عاقل (هموسایپنس) جهان و خود را نابود نکرده و رنج نکشیده است. اگر انسان می‌اندیشد و، پیش‌بینی و تحلیل می‌کند، نه از روی انتخاب، بلکه از ناچاریست. او ناگهان به بیماری عقلانیت دچار شده است و حالا راهی جز عاقل بودن ندارد. او به شکلی عاقلانه و از کوتاه‌ترین مسیر در حال نابودی خود و جهان است. بیماری عقل لاعلاج است و حیات را نابود خواهد کرد. پیش‌بینی هگل درست از آب درخواهد آمد.

.

.

تاریخ، داستان صیرورت^** عقل است. در آینده‌ای نه چندان دور همه‌ی موجودات زنده، از جمله انسان، نابود خواهند شد. انسان با نابود کردن حیات به آرزوی دیرینه‌اش یعنی شکست‌دادن مرگ خواهد رسید. زیرا دیگر موجود زنده‌ای وجود نخواهد داشت که بمیرد. عقل انسانی، بدون انسان، روی تراشه‌های الکترونیکی به حیات جاودان دست خواهد یافت. شاید بگویید که این انسانِ اتمیزه شده در شیوه‌ی تولید سرمایه‌داریست که جهان را برای کسب سود فردی نابود می‌کند و این ذات بشر نیست. من هم با شما موافقم. اما قبول کنید که هیچ حیوانی به جز انسان قادر به رسیدن به شیوه‌ی تولید سرمایه‌داری نبوده است.

حالا وقت‌اش است که با همه نگرانی‌ها و ترس‌هایم از آینده، لباس‌هایم را بپوشم و به رودخانه بزنم، ببخشد به سر کارم بروم.

.

نوشته:

حمیدرضا بیک‌محمدی

.

.

زیرنویس ها:

* ساوانا به دشت پوشیده از علف و درختان دور از هم – به ویژه در آفریقا گفته می شود.

** صیرورت: (دهخدا) [ ص َ رَ ] (ع مص ) گردیدن . شدن . (غیاث اللغات). گشتن

.

.

ژانویه 18, 2018

سنجش نیروی رانش موتور موشک های مدل با ترازوی آشپزخانه

پیش و بیش از هر کس دوستداران موشک های مدل به مطالعه‌ی «روند» رانش موتور راکت های خود علاقه دارند. اما ابزار و تجهیزات برای چنین اندازه‌گیری‌هایی ارزان و در دسترس نیستند. در این جا به کمک یک ترازوی آشپزخانه‌ی دیجیتالی ساده، یک تقویت‌کننده و یک میکروکنترلر، یک سنجنده‌ی رایانه‌ای برای اندازه‌گیری نیروی رانش موتورهای عکس‌العملی می‌سازیم

اندازه گیری نیروی رانش با ترازوی آشپزخانه

افرادی که سرگرمی علمی آن‌ها ساخت مدل‌های پروازی است، اغلب باید بدانند موتوری که به کار می‌گیرند، چه نیروی رانشی تولید می‌کند. این موضوع به ویژه برای کسانی که موشک‌های مدل می‌سازند بسیار بااهمیت‌تر است.

موتور موشک‌های مدل نیروی رانشی خود را معمولاً از خروج جهت‌مندِ گازها و ذرات حاصل از سوزاندن یک ماده‌ی محترقه کسب می‌کنند. چنین موتوری در تصویر زیر در حال آزمایش رانش دیده می‌شود.

این نیروی رانش دایمی و یکنواخت نیست و دارای روندی متغیر و تابع زمان می‌باشد. چگونگی این روند به عواملی چون نوع ماده‌ی محترقه، شکل گلوگاه و شیپوریِ خروجی گازها و نیز خودِ «کانال احتراق» بستگی دارد. پرواز هر موشک، در کنار وابستگی به آیرودینامیک و تغییر جرم آن در حین پرواز، به طرزی غیرقابل چشم‌پوشی به روند زمانی تغییر نیروی رانش موتور آن نیز وابسته است.

مدل‌سازان در کشورهای اروپایی اجازه ندارند موتور راکت‌های خود را شخصاً بسازند. به این علت، فرد هنگام خرید موتور از تولیدکنندگان، داده‌های فنی مربوطه را نیز دریافت می‌کند و باید به صحت اطلاعات ارایه شده اعتماد کند. شوربختانه، مجموعه‌ی ویژگی‌های فنی هر موتور تنها از طریق پارامترهای منفرد (مانند میانگین رانش) عرضه می‌شوند که کمک زیادی به درک نحوه‌ی عمل موتور نمی‌کند. به این دلیل، ساختن یک سنجنده‌ی نیروی رانش همراه با اتصال به رایانه پروژه‌ی جالبی به نظر می‌آید!

نیروسنج

با کمی تفکر به صورت مساله، خیلی زود حساسه یا سنسور نیروسنجی خوبی یافته شد. بازه‌ی کاری اغلب ترازوهای دیجیتالی آشپزخانه از چند گرم تا چند کیلوگرم است. نظر به این که یک کیلوگرم (روی کره‌ی زمین) با نیروی وزنی در حدود 10 نیوتن برابر است، ترازوی آشپزخانه برای اندازه‌گیری نیروی رانش اغلب موتورهای موشک مدل وسیله‌ی مناسبی خواهد بود. هرگز، اما، دیده نشده که یک ترازوی آشپزخانه به یک فیش خروجی برای خواندن داده‌های مربوط به کار توزین آن مجهز بوده باشد. اما، یک دوستدار الکترونیک باید بتواند به سادگی یک ترازوی دیجیتالی را به یک چنین درگاه ارتباطی تجهیز کند. برای این کار باید ترازو را باز کرد تا به سیگنال سودمندی دست پیدا کرد که (در حالت ایده‌آل) در تناسب دقیق با بارگزاری روی کفه‌ی توزین ترازو باشد.

با بررسی و مطالعه‌ی چند ترازوی مختلف مشخص شد که روش‌های توزین متفاوتی وجود دارند که همه‌ی آن‌ها به یک اندازه برای هدف ما مناسب نمی‌باشند. فراوان‌ترین روش توزین در ترازوهای آشپزخانه، روشی است که در آن «نوارهای اندازه‌گیر تنش» که آن را به فارسی «کُرنِش‌سنج» و به انگلیسی Strain Gauge می‌خوانند، به کار گرفته می‌شود. این یک افزاره‌ی کوچک است که مقاومت الکتریکی آن بر اثر تغییر شکل مکانیکی (کشش / فشردگی) دچار تغییر می‌شود. در واقع، این روش اندازه‌گیری به خوبی برای هدف ما مناسب است، ولی پشت سر این افزاره، مدار الکترونیکی دقیقی مورد نیاز است. در ترازوها، این مدار الکترونیکیِ سنجش و نمایش تماماً در داخل یک آی.سی. ویژه مجتمع شده که بنا به سفارش تولیدکننده‌ی ترازو ساخته شده است و هیچ اطلاعاتی در مورد آن در دسترس عموم نیست. خوشبختانه، اما، خودِ کرنش‌سنج به آسانی قابل دسترسی می باشد و هیچ مانعی برای ساختن یک مدار الکترونیکی توسط خودمان وجود ندارد!

مدار پُل وِتستون

معمولاً چهار کرنش‌سنج روی یک عضو فلزی ترازو مستقر می‌شوند که بازویی خم‌شونده (الاستیک) از یک آلیاژ آلومینیوم است و آن را «هسته» می‌نامند. در وسط این هسته یک حفره یا شکاف به نسبت بزرگ تعبیه شده است. به این مجموعه که یک «حسگر الکترونیکی برای اندازه‌گیری وزن و نیرو» است به انگلیسی «لودسِل» (Load Cell) می‌گویند (تصویر زیر را ببینید). لودسل تغییرات وزن وارد بر یک انتهای هسته را حس کرده و آن را به تغییرات متناسب در مقاومت اهمی کرنش‌سنج‌ها تبدیل می‌کند و آن را برای ارزیابی و نمایش به مدارهای الکترونیک پس از خود می‌فرستد.

اگر نیرویی که چندان بزرگ نیست بر هسته‌ی لودسل وارد شود، بیش از هر جا، قسمت شکاف‌دار آن دچار خمش می‌شود. در بالا و پایین و ابتدا و انتهای این شکاف کرنش‌سنج‌ها چسبانده می‌شوند که در نتیجه‌ی تاثیر این نیرو، دچار تنش فشاری (E) یا تنش کششی (–E) می‌شوند. این چهار نوار کرنش‌سنج به شکل یک مدار «پل وتستون» بسته شده‌اند، مداری که دقت اندازه‌گیری‌ها را بالا می‌برد. (تصویر زیر)

هر گاه روی دو بازوی متقابل در این مدارِ پل، یک ولتاژ تغذیه اِعمال کنیم، خواهیم توانست بر روی دو بازوی متقابلِ دیگر، یک «ولتاژ عدم‌تعادل پل» را در تناسب مستقیم با اثر نیرو اندازه‌گیری نماییم. بنابراین، یک بازوی خم‌شونده مجهز به 4 کرنش‌سنج در مدار پلِ کامل دارای 4 پایانه‌ی اتصال خواهد بود: دو پایانه برای تغذیه‌ی پل (U0+ و U0-) و نیز دو پایانه برای دریافت ولتاژ عدم‌تعادل پل (UB– و UB+). این چهار پایانه را می‌توان به کمک یک پریز به دنیای خارج از ترازو فرستاد. (تصویر زیر)

علاوه بر پریز، یک کلید چهار پل اضافی نیز به کار گرفته می‌شود تا ترازو، گذشته از تغییراتی که در آن داده می‌شود، همچنان به عنوان ترازوی آشپزخانه به خدمات خود ادامه دهد! (تصویر زیر)

لودسل‌ها را می‌توان به صورت افزاره‌های استاندارد در بازار الکترونیک به صورت تکی خریداری کرد. مثلاً از اینجا یا اینجا یا اینجا.

جالب این که در بیش‌تر اوقات قیمت یک لودسل تکی از یک ترازوی آشپزخانه که یک لودسل دربردارد، بالاتر است. البته روشن است که با خرید مستقیم می‌توان برای پروژه‌های جدّی و مهم افزاره‌ای را که به خوبی بر خواسته‌ی ما منطبق باشد همراه با داده‌های کامل فنی آن تهیه کرد. بسیارند پروژه‌هایی که در آن‌ها باید پایداری گرمایی، دقت خطی عملکرد (Linearity)، و یا بیشینه‌ی بارپذیری لودسل در بازه‌ی معینی قرار داشته باشد. در تصویر زیر نمونه‌ای از یک لودسل خمشی پرکیفیت برای اندازه‌گیری بارهایی تا 300 نیوتن دیده می‌شود.

موتور موشک را خوب است که مستقیم روی کفه‌ی ترازو تست نکرده و برای آن یک «قرار» درست کرد، قراری که بشود به کمک آن نیروی رانش موتور موشک را هم به صورت عمودی و هم به صورت افقی اندازه‌گیری کرد. اندازه‌گیری نیروی رانش در حالت افقی برتری‌هایی دربردارد. زیرا در طول زمان سوختن و مصرف شدنِ ماده‌ی سوختی، جرم موتور موشک و به تَبَع آن، نیروی وزن موتور که به موازات نیروی رانش بر ترازو اثر می‌کند هم، به طور پیوسته تغییر خواهد کرد.

جریان داده‌ها

اگر به پل وتستون ولتاژ تغذیه‌ی U0 داده شده و ولتاژ پل (UB) به کمک یک اسکوپ حافظه‌دار ثبت گردد، اندازه‌گیری نیروی رانش عملاً صورت می‌پذیرد. اما این اندازه‌گیری در شرایطی انجام شده که هنوز نه چیزی کالیبره شده و نه بر روی داده‌ها ارزیابی و تجزیه و تحلیلی صورت گرفته است. برای کسانی که انجام کالیبراسیون و آنالیز به صورت دستی زحمت داشته باشد، امکان این موجود است که ترازوی آشپزخانه‌ی خود را با ساخت یک مدار به نسبت ساده به یک ایستگاه سنجش نیروی رانش با درگاه ارتباطی با رایانه تبدیل کند (تصویر زیر).

این مدار از یک سو یک ولتاژ پایدار (U0) برای پل وتستون آماده می‌کند و از سوی دیگر ولتاژ عدم تعادل پل (UB) را به کمک یک «تقویت‌کننده‌ی ابزار دقیق» یا به فرنگی Instrumentation Amplifier به ورودی «مبدّل آنالوگ به دیجیتال» (ADC) در یک میکروکنترلر می‌فرستد. میکروکنترلر از سیگنال ورودی نمونه‌برداری می‌کند، مقادیر اندازه‌گیری دیجیتالی شده را در یک فُرمت مناسب بسته‌بندی کرده و این داده‌ها را از طریق درگاه سریال بیرون می‌دهد.

در تصویر زیر مداری که وظایف پیش‌گفته را بر عهده دارد، دیده می‌شود.

هسته‌ی مرکزی این مدار یک میکروکنترلر از نوع Atmega8 است که ولتاژ پل به ورودی آنالوگ ADC4 آن داده می‌شود. این ولتاژ با تفکیک‌پذیری 10 بیتی به طور پیوسته دیجیتالیزه می‌شود.

مقادیر اندازه‌گیری شده سپس به صورت رمز اَسکی (ASCII-Code) 16-گانی به درگاه سریال داده می‌شود، که در آن تک‌تک مقادیر توسط یک کارآکتر CR از یکدیگر جدا می‌شوند (کاراکتر CR نشانگر را به اول سطر بعدی می‌برد).

همه‌ی این اعمال در یک «حلقه‌ی بی‌پایان» (Endless Loop) صورت می‌پذیرد، حلقه‌ای که امکان جریان مداومِ داده‌ها را با نرخ حدود 3هزار نمونه بر ثانیه (3Ksamples/s) میسّر می‌سازد. برای تطبیق دادن ترازهای منطقی TTL در درگاه سریالِ میکروکنترلر به سطوح استاندارد یک واسط RS-232 به طور معمول از یک مدار مجتمع از نوع MAX232 استفاده شده است.

تقویت سیگنال

خبرگان الگترونیک می‌گویند: “یک دستگاه اندازه‌گیری به اندازه‌ی خوبی تقویت‌کننده‌ی ابزار دقیق‌اش خوب است.” به این دلیل، تطبیق ولتاژ آنالوگ پل وتستون به ورودی آنالوگ به دیجیتال میکروکنترلر (چند ولت) یک موضوع بسیار جدّی در این پروژه است. تغییرات در مقاومت اهمی هر کرنش‌سنج در برابر تغییر شکل‌های مکانیکی در بازه‌ی چند میلی‌اهم قرار دارند. در نتیجه، با در نظر گرفتن ولتاژ تغذیه‌ی کرنش‌سنج‌ها که چند ولتی بیش‌تر نیست، ولتاژ عدم‌تعادل پل در بازه‌ی چند میلی‌ولت قرار خواهد گرفت. پس لازم است ولتاژ حسگرها در حدود سه برابر تقویت شوند.

اگر بخواهیم دقت زیادی در انداره‌گیری نیروهای کوچک داشته باشیم، این میزان تقویت باید خیلی بزرگ‌تر باشد. اما در درجات بالای تقویت‌کنندگی، همواره باید حضور «نویز» را در نظر داشت. به این علت در ورودی مدار خازن C18 پیش‌بینی شده است. این خازن به همراه مقاومت داخلی مدار پل یک «فیلتر پایین‌گذر» می‌سازد. مقاومت داخلی یک کرنش‌سنج نوعاً در محدوده‌ی چند صد اهم قرار دارد. با انتخاب ظرفیت 100 نانوفاراد برای این خازن، فرکانس قطع حدود چند کیلوهرتز به دست می‌آید که نسبت به نرخ جریان داده‌ها مقدار خوبی می‌باشد. در اینجا برای کسب اطمینان باید مقاومت داخلی کرنش‌سنج در دسترس را اندازه‌گیری کرده و خازن متناسب با آن را انتخاب نمود. برای انجام این انداره‌گیری باید نخست اتصالات U0+ و U0- را به هم اتصال کوتاه کرد و سپس پایانه‌های UB+ و UB– را به اهم‌متر داد.

در صورتی که بخواهیم نرخ انتقال داده را تغییر دهیم، بایستی در این حال هم ظرفیت خارنی را متناسباً تغییر داد. برای هر چه بیشتر ضعیف کردن نویز، در ورودی تقویت‌کننده‌ی ابزار دقیق یک فیلتر پایین گذر دوم با R8 و C5 با فرکانس قطع باز هم حدود 3 کیلوهرتز، پیش‌بینی شده است. در صورت تغییر دادن نرخ انتقال داده، در اینجا هم باید این فیلتر پایین گذر با شرایط جدید مدار هماهنگ گردد.

گذشته از ان چه گفته شد، انتخاب نوع کابلی که پریز 4 پل نصب شده بر روی ترازو را به مدار الکترونیکی مرتبط می‌کند، ار اهمین بالایی برخوردار است. نتایج خوب هنگامی کسب شدند که این ارتباط با کابل کوتاه زره دار با شیلدینگ خوب، مانند کابل‌های S–Video که برای انتقال ویدیو به کار برده می شوند، برقرار گردید. درست به همین علت است که برای پریز، از نوع Mini–DIN استفاده شد تا این کابل های ویدیویی به آن بخورد و بی‌زحمت زیاد در این پروژه مورد استفاده قرار گیرد. ترتیب چینش پایه‌های این پریز در تصویر زیر دیده می‌شود.

برای تقویت این سیگنال یک «تقویت‌کننده‌ی ابزار دقیق» از نوع AD620AN به کار گرفته شده است. این مدار مجتمع به طور ویژه مستعد کار با مدارهای «پل ولتاژی» است. برتری این آی.سی.، گذشته از تقویت‌کنندگیِ کم‌نویزِ سیگنال ورودی، قابلیت تنظیم و انتخاب میزان تقویت‌کنندگی آن است که تنها با یک مقاومت قابل تغییر است. خطای «آفست» احتمالی در پل ولتاژی به کمک پتانسیومتر P1 در درون AD620 جبران می گردد. برای تامین ولتاژ تغذیه ی منفی ضروری برای این تقویت کننده، از یک آی.سی. مخصوص این کار از نوع LT1054 استفاده شده است.

گام های اندازه گیری

مقدار تقویت کنندگی در این تقویت کننده می تواند به یاری یک کلید دوپل چهار راهه (به اختصار DP4T) و چهار مقاومت R1 تا R4 تغییر داده شود. این مقاومت ها در اینجا به نحوی انتخاب شده اند که مقادیر ضریب تقویتی میان چهارصد و چهارهزار را تامین کنند. (این مقدارها با نوع ترازوی مورد استفاده ی نویسنده „OTC KV 2001“ و نوع موتورهای موشکی که به کار می برد، بازه های اندازه گیری سودمندی به دست می دهد.). این مقاومت ها طبعاً این امکان را به دست می دهند که خواسته ی فردی هر سازنده ای تامین گردد. برای کمینه کردن نویز تقویت کنندگی، به کار گیری مقاومت هایی از نوع «لایه فلزی» (Metal-Film) توصیه می شود.

دلیل استفاده از کلید «دو پل» برای S2 این بوده است که پل دوم آن با زمین کردن پورت های ورودی PC0 تا PC3 از ATmega8، وضعیت کلید S2 و در واقع گام اندازه گیری را به نرم افزار آنالیز در حال کار روی کامپیوتر اطلاع دهد. پس از فعال شدن «مقاومت های بالاکش» (Pull-up Resistor) درونی در پورت C، ورودی هایی که زمین نشده اند به تراز منطقی “یک” می روند. بسته به وضعیت کلید انتخاب بازه ی اندازه گیری، ورودی دیگری از پورت C به تراز منطقی “صفر” کشانده می شود.

مقدار دیجیتالی 10 بیتی که توسط میکروکنترلر تولید می شود، همراه با دو بیت دیگر برای وضعیت کلیدِ بازه ی اندازه گیری به سه عدد هگزادسیمال تبدیل شده و به صورت رمز ASCII از طریق درگاه (اینترفیس) بیرون داده می شود. به ازای هر مقدار اندازه گیری شده، در کنار علامت های جداساز CR که در مورد آن پیش از این گفته شد، چهار علامت ASCII انتقال داده می شود. رمزگریِ ASCII این برتری را دارد که جریان داده های مدار می تواند به کمک یک نرم افزار ساده ی پایانه ی کامپیوتر خوانده شود.

ساخت دستگاه

این موضوع مورد توجه قرار داشته که بتوان کل مدار را روی یک فیبر مدار چاپی یک رو مسوار و بدون استفاده از افزاره های نصب سطحی (SMD) ساخت. به این دلیل در ساخت این مدار به هیچ وسیله یا خدمت ویژه ای نیاز نیست. طرح فیبر مدار و راهنمای نصب افزاره ها بر آن در تصویرهای زیر داده شده است و فایل آن را می توان از اینجا دریافت کرد.

این فیبر در یک جعبه ی پلاستیکی به ابعاد حدود 124×72×30 میلی متر به خوبی جای می گیرد.

برنامه ریزی میکروکنترلر می تواند از طریق اتصال K4 در حالت «سوار در سامانه» (in system) انجام گیرد. نرم افزاری که توسط نگارنده نوشته شده را می توان از اینجا دریافت کرد. اتصال نامبرده، یک فیش 10 پل است و با برخی اتصالات مشابه در دستگاه های برنامه ریز (پروگرامر) مانند STK200 انطباق دارد. میکروکنترلر را می توان از طریق کانکتور ISP توسط آدپتورهای برنامه‌ریزی متنوعی برنامه‌ریزی نمود. البته باید به یاد داشت، چون این دستگاه‌ها در این موضوع که ولتاژ خود را از مدار هدف دریافت می‌کنند یا برعکس، ولتاژ تغذیه‌ی خودشان را به مدار هدف می‌دهند، همیشه یکسان نیستند، اتصال Vcc از طریق «پل اتصال» (جامپر) JP2 به مدار آداپتور برنامه‌ریزی داده شده است.

نرم‌افزار

داده‌ها از راه واسط سریال (احتمالاً از طریق USB به وسیله‌ی یک آداپتور USB/RS232 مانند آن چه در اینجا و اینجا دیده می‌شود) به رایانه فرستاده می‌شوند. یک نرم‌افزار ارزیابی وظیفه‌ی رمزبرداری (دکودینگ) علایم ASCII را بر عهده دارد. نگارنده برنامه‌ای در زبان LabVIEW نوشته است که آن را می‌توان به صورت یک فایل اجرایی exe. از سایت «الکتور» دریافت کرد.

مقادیر دیجیتالی‌شده‌ی اندازه‌گیری، در محدوده‌ی دقت مبدل‌های آنالوگ به دیجیتال در میکروکنترلر، متناسب با ولتاژ عدم‌تعادل پل اندازه‌گیر هستند که آن خود با نیروی رانش وارد بر ترازو متناسب می‌باشد.

در عمل یک ولتاژ انحراف از صفر یا «ولتاژ آفست» حضور دارد که ناشی از خطا یا تولرانس افزاره‌های پل اندازه‌گیری، وزن خود ترازو و موارد دیگری می باشد. این آفست را می توان توسط پتانسیومتر P1 جبران‌سازی کرد، که البته در همه‌ی گام‌های کاری به صورت 100% به دست نمی‌آید. با اجرای یک کالیبراسیون با استفاده از یک سنگ ترازو با وزن معلوم می‌توان هم آفست و هم ضریب تناسب اندازه‌گیری را تعیین کرد. علاوه بر این، نرم‌افزار ارزیابی نگارنده این امکان را نیز به دست می‌دهدکه تابع نیرو-زمان ترسیم شده و تجزیه و تحلیل گردد.

نویسنده: دکتر یورگن گیرش، استاد دانشکده فیزیک دانشگاه مونیخ

منبع:

مجله الکتور

آخرین به روز رسانی:

1397/12/02

www.etesalkootah.ir || 2018-01-04 ©

ژانویه 3, 2018

محبوب‌ ترین شیی در موزه ی نیکسدورف

در شهر «پادِربورن»، یکی از پایتخت‌های مذهب کاتولیک در آلمان، بزرگ‌ترین موزه‌ی کامپیوتر جهان قرار دارد. این موزه به افتخار «هاینتس نیکسدورف» که به سال 1925 در این شهر زاده شد و پیشگام دانش و فن‌آوری کامپیوتر در آلمان بود، نام او را بر خود دارد

ورودی موزه هاینتس نیکسدورف در شهر پادربورن در آلمان

در شهر پادربورن^[1]، یکی از پایتخت‌های مذهب کاتولیک در آلمان، بزرگ‌ترین موزه‌ی کامپیوتر جهان قرار دارد. این موزه به افتخار «هاینتس نیکسدورف^[2]» که در این شهر به سال 1925 زاده شد و پیشگام دانش و فن‌آوری کامپیوتر در آلمان بود، نام او را بر خود دارد.

در سال‌های آغازین دهه‌ی 1960 میلادی (1340 خورشیدی) شرکت آی.بی.ام.^[3] رایانه‌ی جدیدی برای «ماموریت جمینی^[4]» طراحی کرد. این ماموریت دربرگیرنده‌ی یک سری پروازهای آزمایشی جهتِ آماده‌سازی برای فرود بر کره‌ی ماه بود. این «رایانه‌ی عرشه^[5]» داده‌های دریافتی از سامانه‌ی رادار و حساسه‌های تشخیص وضعیت سفینه را فرآوری می‌کرد و با بهره‌گیری از این اطلاعات فرمان‌های عملیاتی لازم را برای ناوبری به موتورهای جت کپسول فضایی می‌فرستاد.

کپسول «جمینی 2» توسط یک موشک «تیتان-2» از پایگاه فضایی «کیپ کندی» پرتاب شد و یک کمان زیر مداری را بر فراز اقیانوس اطلس طی کرد و به ارتفاع بیشینه‌ی 171/2 کیلومتر رسید. هدایت کپسول در اختیار یک «سامانه‌ی خودکار عملیات ترتیبی» یا Sequencer در عرشه‌ی سفینه بود. 6 دقیقه و 54 ثانیه پس از پرتاب، راکت بازگشت آتش شد و کپسول در فاصله‌ی 3422/4 کیلومتری از مرکز پرتاب در اقیانوس فرود آمد که 26 کیلومتر از محل پیش‌بینی شده نزدیک‌تر بود. در این ماموریت همه‌ی سامانه‌های سفینه به خوبی کار کردند، به استثنای «سلول‌های سوختی» که فوراً پس از پرتاب از کار افتادند، و سامانه‌ی خنک‌کننده که دمای زیادی داشت. در عملیات پرتاب و بازیابی جمینی این منابع در اختیار پروژه قرار داشتند: 6562 نفر متخصص، 67 هواپیما و 16 کشتی.

مدارهای محاسب می‌بایستی بسیار پایدار و قابل اعتماد باشند و شرایط سخت استارت سفینه و پرواز آن در فضا را تحمل کنند. رایانه‌ی عرشه‌ی ماموریت بی‌سرنشین «جمینی-2» که در موزه‌ی شهر پادِربورن آلمان در معرض دید قرار دارد، دارای یک حافظه‌ی «هسته محور^[6]» بود. این حافظه ظرفیتی در حدود 20 کیلوبایت (!) داشت و در زمان خود از یک توانایی انقلابی برخوردار بود و آن عبارت بود از این که: داده ها در این حافظه، بدون تخریب آنها خوانده می شدند.

اما توانایی محاسباتی رایانه‌ی مورد بحث را می‌توان با این مثال روشن کرد که در آن تقسیم دو عدد بر هم در حدود هفت‌دهم ثانیه به طول می‌انجامید.

ساختمان یک حافظه ی الکترومغناطیسی ساخته شده با حلقه های فریت

موضوع قابل توجه در زندگی‌نامه‌ی این قطعه‌ی موزه‌ای به آنجا برمی‌گردد که رایانه‌ی مورد بحث در 19 ژانویه‌ی 1965 به مدت 18 دقیقه در فضا پرواز کرد، اما در هنگام بازگشتِ کپسول فضایی و فرود در اقیانوس اطلس، آب دریا وارد کپسول شد و این رایانه‌ی عرشه در تماس مستقیم با آب شور قرار گرفت. در نتیجه، شاسی آن که از فلز منیزیوم ساخته شده بود، دچار خوردگی شد. متخصصان این موزه در تلاش‌اند تا این فرآیند را متوقف کنند.

منبع:

مجله اشترن

و جاهای دیگر

مطالب مرتبط:

سایت موزه‌ی شهر پادِربورن با نام «هاینتس نیکسدورف»

آشنایی با زندگی هاینتس نیکسدورف

پانویس‌ها:

[1] Paderborn

[2] Heinz Nixdorf

[3] IBM

[4] Gemini Mission

[5] Space-borne Computer

[6] Core Memory

www.etesalkootah.ir || 2018-01-03 ©

ژانویه 3, 2018

ارتباط سریال کامپیوتر و میکروکنترلر با استفاده از VB و VC++

در این مقاله چگونگی کار با پورت سریال و ایجاد ارتباط بین دو کامپیوتر و یا کامپیوتر و میکروکنترلر تشریح شده است

مقدمه :

در این مقاله تلاش شده تا چگونگی کار با پورت سریال کامپیوتر و ارتباط آن با کامپیوترهای دیگر و یا با میکروکنترلر تشریح گردد. برای ارتباط با روال‌های VB و همچنین چگونگی ارتباط با مودم و انتقال اطلاعات از طریق آن بررسی شده است. در اینجا ما از VC++ استفاده کرده‌ایم که البته اکثر توضیحات ذکر شده در زبان‌های دیگری مانند ACTIVEX و یا کنترل‌های API نیز صادق می‌باشند.

هر کامپیوتر دارای تعدادی پورت سریال می‌باشد که به ترتیب به نام‌های Com2, Com1 و Com3 نامیده می‌شوند و هر کدام ممکن است که برای ارتباط با وسیله خاصی در نظر گرفته شود . مثلا ممکن است موش به Com1 و اسکنر به Com2 و هر دستگاه سریال دیگری نیز به همین صورت بر روی یکی از پورت‌های سریال نصب شده در PC متصل شود. «پورت سریال»، کانالی برای انتقال اطلاعات و دریافت آن به صورت بیت به بیت است. I/O به روش سریال نمونه‌ای از نحوه‌ی ارتباط حمایت شده توسط ویندوز است این روش هنگام ارتباط (ONE TO ONE) بین دو وسیله استفاده می‌شود .این روش می‌تواند با استفاده از کابل یا مودم یا استفاده از فرستنده-گیرنده‌های مادون قرمز ایجاد گردد .ارتباط سریال با استفاده از روال‌های API بسیار شبیه کار با فایل‌ها می‌باشد. همچنین ویندوز دارای توابعی برای باز یا بسته کردن و دستکاری مشخصات پورت می‌باشد. برای کار با پورت سریال توابعی موجود است تا بتوان اطلاعات CPU را به زبان پورت ترجمه نمود و آن را به فرم بیت به بیت درآورد تا برای ارسال آماده شوند. همچنین، در حالت «دریافت اطلاعات» نیز با کنار هم قرار گرفتن این بیت‌ها یک بایت ایجاد شده و به CPU برای پردازش فرستاده می‌شود. البته این فرایند توسط لایه‌های مختلفی صورت می‌گیرد. ویندوز برای کار با پورت سریال از یک «درایور انتقال سریال» به نام COMM.DRV استفاده می‌کند. البته با وجود روال‌های API دیگر نیازی به چنین ارتباط‌های سطح پایینی برای برنامه‌نویس احساس نمی‌شود. به عنوان یک برنامه‌نویس، بسته به نیاز خود می‌توان از روال‌های API و یا از یک سری ACTIVEX استفاده نمود. در این مقاله ما به ذکر برخی از روال‌های API مهم و توضیح یک ACTIVEX ارایه شده، همراه با VISUAL STADIO PRO به نام ٣٢ COMM خواهیم پرداخت. در انتها نیز به روش ارتباط با میکروکنترلر خواهیم پرداخت.

قدم اول: ایجاد ارتباط با پورت سریال توسط ٣٢ COMM

برای شروع به کار و دسترسی به پورت توسط ٣٢ COMM یک سری property گنجانده شده است که با set کردن آنها می‌توان پورت را آماده دسترسی نمود. در زیر به توضیح این property ها می‌پردازیم.

١– Set‌کردن شماره‌ی پورت mscomm1.Comport=[value]

این property شماره پورت مورد نظر را SET می‌نماید. این مقدار می‌تواند بین ٠ – ١٦ باشد. اگر پورتی با شماره‌ی مورد نظر شما موجود نباشد، یک خطا رخ می‌دهد که می‌توان از آن برای اطمینان از انجام کار سود برد.

٢ set –کردن مشخصات پورت mscomm1.setting = [string value]

این property امکان تعریف مشخصات پورت را میدهد .این مشخصات بایستی به صورت یک رشته تعریف شود. این رشته شامل تعریف baud rate, parity bit, data bit, stop bit می‌باشد.

مقادیر معتبر برای این مقادیر در جدول زیر نشان داده شده است .

٣– portopen = [value bolean]

با ‌setکردن آن به TRUE پورت مورد نظر باز شده و در اختیار کاربر قرار می‌گیرد .برای قطع ارتباط، این خاصیت را FALSE می‌کنیم. اگر شماره‌ی پورت در comport درست set نشود (موجود نبودن پورت) با باز کردن پورت یک خطا رخ می‌دهد که می‌توان با چک‌کردن آن درستی عمل را تست نمود.

‘ Open the serial port

MSComm1.CommPort = 2

MSComm1.Settings = “9600,N,8,1”

MSComm1.PortOpen = True

قدم دوم: سازماندهی و تنظیمات مورد نیاز

تنظیم بافرهای ورودی و خروجی: وقتی که شما یک پورت را باز می‌کنید، دو بافر ورودی و خروجی ایجاد می‌شود. این بافرها نگهدارنده‌ی اطلاعات ورودی و خروجی می‌باشند .برای سازماندهی این بافرها تعدادی property وجود دارد.

Inbuffersize و Outbuffersize برای تعیین مقدار حافظه‌ی بافر برای ورودی و خروجی می‌باشد. افزایش مقدار این حافظه‌ها باعث احتمال کاهش حافظه برای برنامه می‌شود. البته با وجود کامپیوترهای امروزی نیازی به نگرانی نیست. کاهش این مقدار نیز باعث بروز over flow می‌شود مگر این که از «دستدهی» hand shaking استفاده شود.

Rthershold , Sthershold:

Sthershold وظیفه‌ی set‌کردن و برگرداندن حداقل تعداد کاراکترهای قابل قبول در بافر خروجی قبل از رویداد oncomm و تغییر مقدار commevnt به مقدار commevsend را دارد. مثلا صفرکردن آن باعث غیرفعال شدن رویداد oncomm در برابر این مورد می‌شود و ١ کردن آن باعث روی‌دادن آن در زمان خالی‌شدن بافر می‌شود .برای توضیحات بیشتر به توضیحات رویداد oncomm مراجعه شود.

Rthershold وظیفه‌ی set کردن و برگرداندن تعداد کاراکترهای موجود در بافر ورودی قبل از ایجاد رویداد oncomm و تغییر مقدار commevnt به مقدار commevrecive را دارد.

Inputlen

‌Setکننده و برگرداننده‌ی طول رشته‌ی خوانده شده توسط input می‌باشد. قرار دادن صفر در آن باعث خواندن تمام محتویات بافر گیرنده می‌شود.

Eofenable

نشانگررسیدن به یک رشته‌ی end of file ((٢٦ )$Z – str^) می‌باشد و با ١ کردن آن با رسیدن به eof یک رویداد oncomm رخ خواهد داد.

اداره کردن بافرهای ورودی و خروجی

همان طور که گفته شد، بافرهای ورودی و خروجی هنگام ایجاد یک پورت ایجاد می‌شوند. با یکسری property می‌توان بر رفتار این بافرها کنترل داشت. اطلاعات را می‌توان به صورت binary با text دریافت کرد.

Input

این خاصیت برای ذخیره کردن و بازیابی اطلاعات درون بافر ورودی بکار می‌رود. مثل، اگر بخواهیم اطلاعات رسیده را در یک text box نشان دهیم: text1.text=mscomm1.input

نکته : ابتدا بایستی طول رشته‌ی مورد نظر با inputlen معین شود.

Inputmode

از برای تعیین فرمت ورودی به کار می‌رود. می‌توان اطلاعات را به صورت binary با text دریافت کرد. این کار با استفاده از ثابت‌های vb به نام‌های comminputmodebinary یا comminputmodetext انجام‌پذیر است. در این صورت، اطلاعات به صورت text و یا باینری در یک آرایه‌ی باینری ذخیره می‌شود.

Inbuffercount

بیان‌گر تعداد بایت‌های رسیده می‌باشد. همچنین با صفر کردن آن، بافر ورودی پاک می‌شود.

بافر فرستنده

Output

از این خاصیت برای ارسال اطلاعات یا دستورات استفاده نمود .مانند خاصیت input می‌‌توان binary با text را ارسال کرد. این کار را می‌توان با استفاده از تعریف مقادیر به صورت binary با text انجام دهید.

مثال:

MSComm1.Output = “ATDT 111-111111” Send an AT command

MsComm1.Output = “This is a text string” Send a text string

MSComm1.Output = Out Send Byte array data

نکته: برای آشنایی با دستورات AT به بخش ارتباط با مودم مراجعه شود.

Outbuffercount

همچنین می‌توان به تعداد کاراکترهای ارسالی از طریق این خاصیت پی برد .

دست‌دهی Hand Shaiking

یک بخش مهم در سازماندهی بافرهای ورودی و خروجی، اطمینان از صحت اطلاعات رسیده و اطلاعات ارسالی است و اطمینان از این که سرعت در اطلاعات رسیده باعث سرریز (over flow) نشده است. Hand Shaking با استفاده ار پروتکل ارتباطی خود اطلاعات رسیده را بررسی می‌کند تا در اثر سرریز از بین نرفته باشند.

کاربر بایستی پروتکل مورد نیاز را تعیین کند. این پروتکل در حالت عادی غیرفعال است (comnone).

انتخاب پروتکل‌ها بستگی زیادی به دستگاهی که می‌خواهید به آن متصل شوید، دارد. با انتخاب comRTSXOnXOff هر دو پروتکل حمایت می‌شوند.

نکته : اگر این خاصیت را به هر کدام از مقادیر ١ و ٢ set کنیم، باید که خاصیت rtsenable را true کنید، وگرنه، قادر به دریافت اطلاعات نخواهیم بود.

Rtsenable = [bolean]

این خاصیت باعث high شدن پایه‌ی rts می‌گردد. پایه rts در دستدهی rtc/cts استفاده شده و وجود این خاصیت به ما اجازه می‌دهد که به صورت دستی این کار را انجام دهیم.

Dsrholding

تشخیص دهنده‌ی وضعیت پایه dsr است. این سیگنال از طرف فرستنده برای اعلام آمادگی خود فرستاده می‌شود.

Dtrenable

با setکردن آن به true خط Dtr با باز شدن پورت، high و با بسته شدن آن، low می‌شود.

نکته: در اکثر مواقع «صفرکردن» این خاصیت باعث hangup مودم می‌شود .

Ctsholding

این خاصیت تشخیص‌دهنده‌ی آمادگی برای ارسال اطلاعات می‌باشد که با چک کردن پایه‌ی cts این کار را انجام می‌دهد. این پایه‌ی ورودی است و از طرف فرستنده ارسال می‌شود.

Parityreplace

این خاصیت setکننده و برگرداننده‌ی کاراکتر جایگزین در هنگام رخداد خطای parity است. این کاراکتر در حالت معمول این خاصیت برابر ؟ است ولی می‌توان آن را به هر کاراکتر دیگر setکرد و یا با مقداردهیِ “” آن را غیرفعال کرد .

رخداد Oncomm و خاصیت Commevent

در هنگام اجرای برنامه بایستی به رویدادهای مختلف یا خطاهای ایجاد شده توجه نمود. «رخداد» Oncomm و «خاصیت» commevent به کاربر اجازه‌ی به دام انداختن و چک کردن رخدادها و خطاهای گوناگون را می‌دهد. در هنگام رخ‌دادن خطا، یک رویداد oncomm اجرا شده و مقدار خاصیت Commevent تغییر می‌کند. بنابراین، می‌توان با تست این خاصیت متوجه عملکرد برنامه شد.

جدول زیر مقادیر خطاها در commevent را نشان می‌دهد.

جدول زیر مقادیر رویدادها را در commevent نشان می‌دهد.

با تست این مقادیر در هنگام رویداد oncomm می‌توان اطلاعات مفیدی در مورد اجرای برنامه کسب کرد.

ارتباط با مودم

یکی از کاربردهای جالب پورت سریال استفاده از آن برای ارتباط با مودم می‌باشد. مثلاً می‌توان با آن شماره‌گیری کرد و یا اطلاعات را از طریق خط تلفن ارسال و یا دریافت نمود. مثلا برای شماره‌گیری با آن می‌توان از این دستور استفاده کرد:

MSComm1.Output = “ATDT 0571-2642332″ & vbcr

در این مثال AT آغازگر ارتباط است. D نشاندهنده‌ی شماره‌گیری (dialing) و T شماره‌گیری به روش تُن است. در حالت ارتباط با یک شبکه بایستی از یک کاراکتر برگشتی نیز استفاده نمود .اگر شماره‌گیری درست انجام شود، برگشتی تابع ”ok“ است.

دیگر دستورات همراه AT به صورت زیر است .

مثال : ارسال و دریافت یک فایل از طریق مودم

بخش فرستنده:

Dim Offset As Long

Dim FileData As Byte

Dim FileName As String

()Private Sub Form_Load

MSComm1.Settings = “28800,N,8,1”

MSComm1.InputLen = 1

MSComm1.CommPort = 2

MSComm1.PortOpen = True

Offset = 1

Open FileName For Binary Access Read As #1

End Sub

()Private Sub MSComm1_OnComm

If MSComm1.CommEvent = 2 Then

temp = MSComm1.Input

If Offset <= FileLen(FileName) Then

Get #1, Offset, FileData

q = FileData

MSComm1.Output = Format(q, “000”)

Offset = Offset + 1

End If

End Sub

Private Sub Form_Unload(Cancel As Integer)

Close #1

End Sub

بخش گیرنده:

Dim ByteCount As Long

Dim FileData As Byte

()Private Sub Form_Load

MSComm1.Settings = “28800,N,8,1”

MSComm1.InputLen = 3

MSComm1.CommPort = 1

MSComm1.PortOpen = True

Open “c:\sample.txt” For Binary Access Write As #1

End Sub

()Private Sub MSComm1_OnComm

If MSComm1.CommEvent = 2 And MSComm1.InBufferCount > 0 Then

FileData = CInt(MSComm1.Input)

ByteCount = ByteCount + 1

Put #1, ByteCount, FileData

MSComm1.Output = Chr$(26)

End If

End Sub

()Private Sub Command1_Click

MSComm1.Output = Chr$(26)

End Sub

Private Sub Form_Unload (Cancel As Integer)

Close #1

End Sub

توضیح پایه های پورت سریال

ارتباط میکروکنترلر و کامپیوتر از طریق پورت سریال

برای ارتباط با میکرو از طریق پورت سریال ٢٣٢ RS بایستی از یک رابط سخت‌افزاری برای تطابق سطح سیگنال ٢٣٢ RS با سطح TTL استفاده نمود. برای این کار می‌توان از تراشه‌هایی مانند ٢٣٢ MAX یا ٢٣٣ MAX و یا ٢٧٥ DS استفاده نمود. طرح ارایه شده در زیر را می‌توان برای ارتباط میکرو با ٢٣٢ RS به کار برد.

مدار ارایه شده در زیر را نیز می‌توان به راحتی جایگزین تراشه ٢٧٥ DS نمود.

با کامل شدن ارتباط سخت‌افزاری می‌توان شروع به ایجاد نرم‌افزار لازم نمود. برای ارتباط با پورت سریال کامپیوتر نیاز به تنظیم BAUD RATE و دیگر تنظیمات لازم داریم که توسط میکرو و کامپیوتر حمایت شده باشند.

برای تنظیم این مقدار در کامپیوتر با توجه به توضیحات قبلی بایستی :

MSComm1.Settings = “9600,N,8,1″

البته می‌توان مقادیر Parity bit – Data bit – Stop bit را به مقدار دلخواه در میکروکنترلر و کامپیوتر set نمود.

برای تنظیمات لازم در میکروکنترلر به مثال زیر توجه نمایید .

ORG 00

DB 1, 2, 3, 4, 5, 0

ORG 100

MOV TMOD,#20H timer1 , mode 2 (auto reload)

MOV TH1,#0FAH 4800 baud rate (with xtall = 11.0592 mhz)

MOV SCON,#50H 8 bit , 1 stop , ren enable

SETB TR1 run timer 1

MOV DPTR,#00H load data pointer to transfer data

LL1:

CLR A

MOVC A,@A+DPTR load ACC with data

JZ LL2 test for 0 data (end data)

CALL SEND call sender data function

INC DPTR inc data poniter

JMP LL1

SEND:

MOV SBUF,A load SBUF with data and send it

LL3:

JNB T1,LL3 wait for end send

RET

LL2:

END

مثال ارایه شده در بالا طرح ساده‌ای از ارسال چند عدد به کامپیوتر می‌باشد . همچنین شما می‌توانید اطلاعات را به همین صورت به میکرو منتقل نمایید .

برای آشنایی بیشتر با ارتباط سریال در میکروکنترلر می‌توانید به کتاب‌های موجود در این زمینه و یا آدرس نگارنده مراجعه نمایید .

به امید سودمند بودن این مقاله و ارتقای روز افزون سطح تکنولوژی در کشورمان ایـران .

نویسنده: بهزاد خزاما

منبع:

خزاما تِک

www.etesalkootah.ir || 2018-01-01 ©

ژانویه 1, 2018

6 سال از شکستی با نام آر کیو 170 و دستاوردی به نام سیمرغ گذشت

آذر ماه امسال 6 سال از شکار پهپاد جاسوسی آمریکایی آر کیو 170 بر فراز آسمان ایران گذشت، اما هنوز هم بسیاری از زوایای فنی این عملیات پیچیده روشن نشده است

از شکستی با نام آر کیو 170 تا دستاوردی به نام پهپاد سیمرغ

«آر کیو ۱۷۰ سنتینل^[1]» یک هواپیمای شناسایی با پیکربندی «بال پرنده^[2]» است که توسط شرکت «لاکهید مارتین^[3]» ساخته شده و توسط نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا مورد استفاده قرار می‌گیرد. از مشخصات این هواپیما اطلاعات اندکی به بیرون درز پیدا کرده‌است، اما کارشناسان نظامی معتقدند که این هواپیما رادارگریز بوده و دارای ابزارهای شناسایی می‌باشد. اگر چه اصول اولیه‌ی رادارگریزی این پهپاد با نگاهی به فرم بدنه، که فاقد دم و بدنه‌ی یکپارچه است، به راحتی قابل تشخیص می‌باشد. از پهپادهای هم خانواده این نوع پهپاد MQ170 است که قابلیت حمل مهمات را داراست. این پهپاد بیشتر به عنوان ابزاری برای جاسوسی استفاده می‌شود.

طبق اطلاعات منابع موجود، نخستین بار از این هواپیمای جاسوسی در افغانستان و طی «عملیات آزادی پایدار» استفاده شد. به همین خاطر به این هواپیما لقب «جانور قندهار» داده شده است. کارشناسان معتقدند فن‌آوری به کار گرفته شده در این هواپیما با فن‌آوری به کار گرفته شده در هواپیماهای «بی ۲» و جنگنده «اف-۳۵ لایتنینگ» هم‌سان است.

آر کیو 170 در سال ۲۰۰۷ معرفی شد و با توجه به تصاویر منتشر شده، به نظر می‌رسد که مطابق با آخرین تکنولوژی‌های سال ساخت‌اش نیست و سعی شده با کمترین هزینه، و با خودداری از استفاده از تمام تکنولوژی‌های حساس، فقط دارای قابلیت‌های «قابل قبول و در حد نیاز» باشد. دلایل این ادعا آن است که در طراحی بخش‌هایی از آن، تمامی قواعد رادارگریز کردن رعایت نشده است. مثلاً ورودی‌های هوای موتور با سرپوشی مشبک پوشیده شده، در حالی که این روش امروزه برای هواپیماهای جاسوسی رادارگریز منسوخ شده‌است، یا این که خروجی‌های هوای موتور به جای روی بدنه در انتهای آن قرار دارد، نوک بال‌ها نیز بیش از حد منحنی به نظر می‌رسند و دریچه‌های ارابه فرود، به جای منطبق بودن با خطوط لبه‌ی حمله چهارگوش است. به طور کلی از اطلاعات در دست می‌توان برداشت کرد که آر کیو ۱۷۰ یک هواپیمای «تاکتیکی عملیاتی» و نه یک هواپیمای «ویژه جاسوسی» است.

ارتفاع این پهپاد (به همراه ارابه فرود) در حدود 2 متر و طول دهانه‌ی بال آن به حدود 13 متر می‌رسد. موتور جت به کار گرفته شده در این پرنده آن را قادر می‌سازد در سرعت‌های نزدیک صوت (حدود 900 کیلومتر بر ساعت) پرواز کرده و ارتفاع پروازی‌اش را به بیش از 15 کیلومتر برساند که در نوع خود قابل توجه است.

همانطور که از عنوان «آر کیو» پیداست، وظایف مختلفی نظیر شنود سیستم‌های مخابراتی نظیر موبایل‌ها و بی‌سیم‌ها و عکس‌برداری و فیلم‌برداری با بهره‌گیری از دوربین‌های بسیار پیشرفته، برای آن تعریف شده است. این پهپاد همچنین به مجموعه‌ای از سنسورهای دقیق اندازه‌گیری حرارت، حرکت، و تشعشع‌های رادیواکتیو مجهز است.

اما این پرنده در آسمان ایران چه می‌کرد؟ در پاسخ باید گفت از زمانی که ایران مساله پدافند غیرعامل را مطرح و اعلام کرد با راهکارهای در نظر گرفته شده برای احداث تاسیسات هسته‌ای جدید،‌ امکان نابودی آنها با حملات هوایی وجود ندارد،‌ کاخ‌سفید وحشتی جدید از برنامه هسته‌ای ایران را تجربه کرد.

ایالات متحده که در هر جنگی با اتکا به نیروهای هوایی و دریایی، خود را پیروز میدان می‌‌دید، ‌این بار در برابر کشوری قرار گرفته بود که بنا داشت تاسیسات هسته‌ای خود را مانند فردو به زیر کوه‌ها منتقل کند تا از هر گونه حمله‌ای در امان باشد. به همین دلیل در دسامبر سال 2011 سازمان سیا یکی از هواپیماهای بدون‌سرنشین آمریکایی به نام RQ170 را از مجموعه‌ی هواپیماهای موجود در افغانستان از پنتاگون «قرض گرفت» تا برای انجام عملیات مخفیانه راهی ایران کند. هیچ کس تا کنون به صورت آشکار راجع به اهداف پرواز این هواپیما صحبتی به میان نیاورده است، اما این عملیات بخشی از یک عملیات طولانی مدت 3 ساله برای شناسایی صدها و بلکه هزاران تونلی بود که در تمام طول کشور ایران کشیده شده بودند و بخشی از مکان‌های مخفی‌ای بودند که ممکن است برنامه‌های هسته‌ای ایران در آن مکان‌ها در جریان باشد. به گفته یک مقام مطلع دولت اوباما: «تمام این تونل‌ها و سایت‌های زیرزمینی بخشی از برنامه‌ای است که ایرانیان به آن «دفاع غیرعامل» می‌‌گویند و بر اساس آن تاسیسات هسته‌ای به صورت پراکنده و در زیر زمین یا زیر کوه‌ها ساخته می‌‌شود تا از حملات هوایی و بمباران در امان باشد. یکی از روسای سابق سازمان انرژی اتمی ایران سال‌ها پیش خبر داده بود تاسیسات ایران به زیر کوه‌ها می‌رود و در تمام شهرهای کشور پراکنده خواهد شد. وی همچنین اضافه کرده بود: «با این کار ما نیازی به دفاع از این تاسیسات به صورت مستقیم نخواهیم داشت چرا که با این دفاع غیرعامل کسی نمی‌تواند به آنها دست پیدا کند».

هواپیمای مخفی سیا در این میان بهترین گزینه برای نفوذ به خاک ایران و شناسایی اهداف بالقوه در کوه‌ها بود.

در آذر ماه 1390 خبری مهم در خروجی رسانه‌ها قرار گرفت: «شکار یک پهپاد متجاوز آمریکایی توسط سپاه پاسداران در شرق کشور». این خبر آن قدر مورد توجه بود که بازتاب گسترده‌ای در تمام دنیا پیدا کرد. در گزارشی که توسط صدا و سیما پخش شد، هواپیمای بدون سرنشینی با یک پیکربندی جدید، توجه همگان را به خود معطوف نمود و تردید‌ها و گمانه‌زنی‌های بسیاری را به همراه داشت. اما رسانه‌های غربی همچون سایر موارد، بر این افتضاح نظامی سرپوش گذاشته و در اختیار قرار گرفتن این پهپاد توسط سپاه را صرفا یک حادثه یا یک نقص فنی دانستند.

بعد از این جریان اولین پرسشی که از رئیس‌جمهور اوباما پرسیده شد این بود: «حالا چه باید بکنیم؟ آیا یگان ویژه‌ی نیروی دریایی را برای نجات هواپیما به ایران می‌‌فرستید؟» یکی از مقامات رسمی دولت اوباما در این باره گفت: «تعدادی از ما با یادآوری فاجعه‌ای که 33 سال پیش در ایران رخ داده بود، یعنی زمانی که جیمی کارتر، در سال انتخابات ریاست‌جمهوری، تیم ویژه خود را برای نجات گروگان‌های آمریکایی به ایران فرستاد و عملیات «کویر یک» را رهبری کرد، حدس می‌‌زدیم که چه بسا همان حادثه دوباره تکرار شود و چنین تصمیمی اجرایی نشد.»

یادآوری حادثه‌ی طبس و از بین رفتن هلیکوپترها و هواپیماهای نظامی آمریکایی در ایران موجب شد مشاوران اوباما به او اجازه ندهند برای ردیابی و پس گرفتن هواپیمای بدون سرنشین آمریکایی به ایران نیرو بفرستد. گفته شده که برخی مشاوران نیز پیشنهاد دادند هواپیما بمباران شود اما RQ170 از مواد خاص جذب سیگنال‌های رادار تولید شده بود که در دمای بسیار بالا هم نابود نمی‌شد. اوباما در نهایت به این نتیجه رسید که هیچ کاری انجام ندادن، امن‌ترین راه برای برخورد با قضیه است. البته با این امید که اگر هواپیما به دلیل نقص فنی سقوط کرده باشد، کسی در آن منطقه دور و بدون سکنه آن را پیدا نکند یا این که حداقل کسی به اهمیت آن پی نبرد. این فکر بدی نبود، زیرا مناطق شرقی ایران به شدت کم جمعیت هستند. برای مثال، در فاصله 460 کیلومتری بین طبس تا یزد، بجز در نزدیکی یزد، عملاً هیچ چیزی وجود ندارد. با توجه به این که این پهپاد استتار کویری داشته، پیدا کردن آن خیلی سخت می شود. در ماجرای طبس در اوایل انقلاب، اگر آمریکایی‌ها در نزدیکی جاده نبودند، شاید هیچ وقت آن ماجرا مشخص نمی‌شد. باید کویر طبس را از نزدیک دیده باشید تا دریابید که آنجا چه جور جایی است.

این استراتژی، اما، تنها در عرض چند روز شکست خورد و کار هواپیمای مخفی آمریکا به خیابان‌های تهران کشید. هواپیما به سرعت به نمادی برای تبلیغات تلویزیونی ایران تبدیل شد که نشان می‌‌داد «شیطان بزرگ» با هواپیماهای بدون‌سرنشین خود مناطق ایران را مورد شناسایی قرار می‌‌داده است.

به مرور زمان و با نشر اطلاعات جدید از نحوه‌ی به غنیمت گرفته شدن این جانور با ارزش، زوایای جدیدی از مساله آشکار شد. عمق مساله را می‌توان در اینجا دید که بالاترین مقام سیاسی کشوری که ادعای تسلط بر دنیا را دارد، از یک کشور به قول آنها منزوی با یک لحن خواهشی بخواهد تا یک وسیله با کاربری نظامی را بازگرداند.

رئیس‌جمهور آمریکا در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که دولت آمریکا خواستار بازگرداندن هواپیمای بدون سرنشین این کشور شده است. اوباما در این کنفرانس خبری در واشنگتن گفت: «ما خواستار بازگرداندن آن شده‌ایم. خواهیم دید واکنش ایرانی‌ها چه خواهد بود.» و سپس گفت: «در ارتباط با هواپیمای بدون سرنشین در داخل ایران، من در مورد مسایل اطلاعاتی که محرمانه هستند چیزی نمی‌گویم.»

این آبروریزی آن قدر برای دولت و ارتش ایالات متحده فاجعه‌آمیز بود که هیبت هالیوودی آن تحت تاثیرات زیادی قرار گرفته و منجر به یک دستپاچگی از حیث نوع برخود با قضیه شده بود.

کارشناسان بی‌طرف در سراسر دنیا اذعان داشتند که تصاحب این پهپاد پیشرفته با توجه به سامانه‌های هدایت و ناوبری روزآمد به کار گرفته شده در آن، نمی‌تواند حاصل یک اتفاق ساده باشد و این اشتباه در ارتش ایالات متحده به واسطه‌ی سامانه‌های مدرن ارتباطی که تمامی دنیا را تحت پوشش قرار می‌دهد، با ذکر یک دلیل ساده به هیچ عنوان قابل توجیه نیست. از این رو تمام توجهات به ایران معطوف شد تا روشن شود که چگونه این پهپاد با حداقل آسیب در اختیار نیروهای ایرانی قرار گرفته است.

یکی از مقامات اطلاعاتی دولت آمریکا که به طور کامل در جریان عملیات‌های این هواپیما قرار داشت در گفت‌وگو با دیوید سنجر خبرنگار نیویورک‌تایمز در کاخ‌سفید و نویسنده‌ی کتاب «ایران چگونه هواپیما را شکار کرد؟» به بیان جزییاتی از نحوه‌ی فرود هواپیما در خاک ایران اشاره کرده و گفته است: “…سنسور سرعت نشان می‌‌داد سرعت هواپیما به حدود 15 هزار مایل در ساعت رسیده است، رقمی بسیار بالا که هیچ وقت سرعت هواپیما به این حد نرسیده بود. در این میان اما سیستم اتوماتیک دیگری شروع به کار کرد و دستوراتی را که خلبان جدید از راه دور به او می‌‌داد اجرا کرد و در نهایت فرود نسبتا آرامی در یک منطقه کم‌جمعیت ایران داشت...

…کنترل‌کننده‌های آمریکاییِ هواپیما با وحشت به یکدیگر نگاه می‌‌کردند. آنها درمانده و نگران به یکدیگر خیره شده بودند چرا که یکی از سری‌ترین هواپیماهای ایالات متحده تا حد زیادی دست‌نخورده و سالم، با روکشی از مواد منحصر به فرد و جدید که توانایی جذب سیگنال‌های رادار را داشت و هیچگاه نمی‌شد مستقیما رهگیری شود، در جایی که نباید فرود آمده بود…“.

روشن است که سرعت این هواپیما هیچگاه به چنین رقمی حتی نزدیک هم نشده بوده است، بلکه به نظر می‌آید که منظور از «نقص فنی در سنسور سرعت» نقصی بوده که صرفاً آن‌ها آن را نقص تصور کرده‌اند، در حالی که در واقع عامل آن تصور، تحت کنترل درآمدن ارکیو توسط ایران بوده که موجب اخلال در سیستم‌های هشداردهنده‌ی آن‌ها شده، حال آن که این نقص در واقع از لحاظ فیزیکی وجود خارجی نداشته است.

در پی انتشار تصاویر این هواپیما، وزارت دفاع آمریکا بیانیه‌ای را منتشر ساخت که در آن گفته شده بود که کنترل این پهپاد از هفته گذشته به علت نقص فنی در طی «عملیاتی پروازی در غرب افغانستان» از دست رفته بوده است. این بیانیه نوع هواپیما را مشخص نمی‌کرد و نیز بیان می‌داشت که درباره‌ی این موضوع تحقیقات بیشتری صورت خواهد گرفت.

در دسامبر ۲۰۱۱، منابعی در ارتش آمریکا تأیید نمودند که هواپیمای بدون سرنشین از نوع آرکیو ۱۷۰ بوده و اکنون در اختیار نیروهای ایرانی است. منابع رسمی تا زمان نمایش این هواپیما از سوی ایران از تأیید این خبر امتناع کردند. در دسامبر ۲۰۱۱، منبعی رسمی در آمریکا که نمی‌خواست نامش فاش شود به واشنگتن پست گفت: «آمریکا به دلیل آن که به پهپاد دسترسی ندارد، نمی‌تواند اصالت آن را تأیید نماید.» و اما در ادامه نیز خاطر نشان ساخت «ما هیچ نشانه‌ای از سرنگونی آن با استفاده از پدافند هوایی نیافتیم». متخصصی دیگر نیز بیان داشت که «پرسش اصلی در این مورد سالم ماندن پهپاد است، چرا که با آن که در ارتفاعی بسیار بلند پرواز می‌کرده باید در هنگام فرود دچار صدمه می‌شده است. سرهنگ نیروی دریایی ارتش آمریکا، جان کربی، که یکی از سخن‌گویان پنتاگون نیز هست در کنفرانسی مطبوعاتی در ۸ دسامبر، از بررسی اصالت ویدیو توسط متخصصان صحبت نمود. کربی و سخن‌گوی دیگر پنتاگون، جورج لیتل، از اعلام نظر دیگری مبنی بر اصالت یا تقلبی بودن پهپاد نمایش داده شده طفره رفتند. در ۶ دسامبر، ایالات متحده اعلام نمود که پهپاد سقوط کرده در نزدیکی فضای ایران، بر خلاف مطالب اعلام شده، متعلق به سازمان سیا بوده و نه آیساف. ایالات متحده از بیان اصالت پهپاد نمایش داده شده در تلویزیون ملی ایران خودداری نمود. اگر چه یک مقام رسمی سابق آمریکا از اصالت پهپاد آرکیو ۱۷۰ خبر داد و این که از آن برای بررسی تجهیزات هسته‌ای ایران استفاده می‌شده است.

برای پاسخ و بررسی این پرسش ابتدا لازم است آگاهی‌های مختصری از نحوه‌ی عملکرد سامانه هدایتی این قبیل پهپاد داشته باشیم. به زبان ساده، اصولا پهپادها با بردهای کوتاه یا کمی بلند، از ایستگاه‌های زمینی به منظور دریافت و ارسال داده‌های هدایت و ناوبری یا سایر اطلاعات استفاده می‌کنند. اگر چه پرواز ممکن است به صورت کاملا خودکار و از پیش برنامه‌ریزی شده صورت پذیرد اما هر پهپادی ملزم به داشتن یک یا چند خط ارتباطی می‌باشد. اما هنگامی که صحبت از بردهای بلند بین دو یا چند کشور و یا بین قاره‌ای می‌شود. دیگر ارتباط زمینی کاربری لازم را نداشته و پهپادها ملزم به استفاده از سامانه‌های ارتباط ماهواره‌ای می‌شوند. پهپاد آرکیو 170 نیز مانند اغلب پهپادهای برد و ارتفاع بلند ارتش آمریکا، از این سامانه‌های ارتباطی پیشرفته بهره می‌برند.

گفته شده هدایت این پهپاد با بهره‌گیری از خط ارتباط پایدار ۲۵۶ بیتی با ماهواره انجام می‌پذیرد که توسط کدی ۱۰ یا ۱۱ رقمی محافظت می‌شود. این ارتباط رمزشده از نظر امنیت در سطحی خوب و قابل توجه‌ است. اما خود ارتباط می‌تواند بسیار آسیب پذیر باشد، چرا که اولاً ممکن است کاربر هدایت‌کننده‌ی پهپاد اشتباه کند و همچنین قطع ارتباط ماهواره‌ای هرچند برای مدتی کوتاه بارها دیده شده است. همچنین، می‌توان با ارسال پارازیت در منطقه، سامانه موقعیت‌یاب جهانی را مختل کرد. همین مدت کوتاه برای از دست رفتن کنترل پهپاد و سقوط آن کافی است.

بنابراین، با این توصیفات می‌توان به طور واقعی‌تر به مساله پرداخت. اذعان شده است که این پرنده رادارگریز بوده و با توجه به ویژگی‌های منحصر به فردش هیچ راداری قادر به کشف و رصد آن نیست. بنابراین، در مرحله اول یک فرایند بسیار مهم یعنی “کشف و رصد” این پهپاد توسط نیروهای ایرانی انجام گرفته است. با توجه به اطلاعات منشتر شده، این امر بواسطه رادارهای قدرتمند و پیشرفته که در دهه اخیر در اختیار کشورمان قرار گرفته، انجام گرفته است.

در مرحله دوم عمل مهم دیگری یعنی “نفوذ اولیه به سیستم ناوبری و قطع ارتباط” در یک زمان بسیار سریع انجام گرفته است.

شاید در نگاه اول این موضوع فقط «یک جمله» به نظر برسد، اما مجموعه‌هایی از علوم، اصول و فن‌آوری‌های بسیار خاص که دستیابی به آن برای هر کشوری امکان‌پذیر نیست، در این مرحله اتفاق افتاده است. با توجه به این که این موضوع از لحاظ امنیتی دارای طبقه بندی می‌باشد، اطلاعات زیادی از آن منتشر نشده است. اما محتمل‌ترین رویداد، ارسال اطلاعات غلط و جایگزین به سامانه موقعیت‌یاب جهانی در محدوده‌ی پروازی پهپاد می‌باشد. اما این قبیل از پهپادهای پیشرفته این قابلیت را خواهند داشت که در صورت چنین رویدادی که ممکن است عمدی یا اتفاقی باشد، برنامه‌ریزی مستقلی برای بازیابی موقعیت و یا بازگشت به منطقه‌ای از پیش تعریف شده داشته باشند. یا در حالت دیگری و عدم وجود اطلاعات ناوبری، دچار نقص در سامانه‌های کنترلی شده و در نهایت سقوط کنند. بنابراین، مرحله مهم و همزمان دیگری یعنی “در اختیار گرفتن هدایت پهپاد” انجام گرفته است. این موضوع نیز در نگاه اول بسیار ساده به نظر می‌رسد، اما اگر به این مساله توجه شود که مجموعه‌هایی از کارهای همزمان و نامتعارف بروی یک وسیله‌ی پیشرفته و بیگانه در آسمان در زمان بسیار کم، که نیروهای به کار گیرنده‌ی آن سعی در بازیابی آن دارند، یک فرایند بسیار پیچیده در نوع خود است که نیروهای ایرانی موفق به اجرای آن شده‌اند.

سندی بر این ادعا، سالم بودن بدنه و ساختار کلی پهپادِ نمایش داده شده می‌باشد. اگرچه به نظر می‌رسد که ارابه فرود آن موقع نشستن باز نشده است یا به تعبیر دیگری، زمان آنقدر محدود بوده است که این امکان برای باز شدن خودکار ارابه فرود به واسطه‌ی هک سیستم‌ها و یا ارسال دستور بازشدن وجود نداشته است. در ادامه، آرکیو 170 یک «فرود سخت^[4]» داشته است که فرورفتگی بوجود آمده در بال چپ آن نیز بنظر به همین دلیل بوده است.

با توجه به پیچیدگی این مراحل، برخی کارشناسان غربی به صورت مغرضانه این مساله را مطرح نمودند که شکار آرکیو 170 از توانایی ایران خارج بوده و این کار به واسطه کشورهایی نظیر چین و روسیه صورت پذیرفته است. اما با گذشت زمان این ادعای بی‌پایه و اساس بر همگان آشکار شد و آن‌ها یک پله به عقب بازگشتند و طبق گذشته جوسازی‌های برنامه‌ریزی شده ای را بر کم اهمیت دادن این دستاورد بزرگ به اجرا گذاشتند که رسانه‌های آمریکایی و بی.بی.سی. مسوول اجرای آن بودند. آن‌ها اذعان می‌داشتند که: “… اگر ایران این پرنده را هم خود در اختیار گرفته باشد، این امکان را نخواهد داشت تا اطلاعات مهندسی سودمندی از آن بدست آورد…” رژیم صهیونیستی مدعی شد که: “… ایران یک کپی از مدل آرکیو 170 را در پوشش ارایه‌ی اطلاعات در مورد پهپاد کاربردی ScanEagle آمریکا به روسیه تحویل داده است. اسرائیل برای این ادعا شواهدی ارائه نداده است…“

اما آنها نمی‌دانستند که چه چیز در حال رخ‌دادن است…

پس از گذشت مدتی از این اتفاق، کلیه اطلاعات ثبت شده در این پهپاد در عملیات‌های گذشته که در افغانستان اجرا شده بود توسط متخصصان کشورمان استخراج شده و به نمایش گذاشته شد. اما این پایان ماجرا نبود و مسوولان سپاه پاسداران به وعده خود عمل کرده و در نهایت در اردیبهشت سال ۱۳۹۲ گفته شد که این پهپاد به طور کامل مهندسی معکوس شده و بزودی از مدل ایرانی آن رونمایی خواهیم کرد. مدل‌های ایرانی معرفی شده به دلیل موضوعات مربوط به مهندسی/ طراحی معکوس، ابتدا در مقیاس‌های کوچک‌تری طراحی و ساخته شدند تا فرایند طراحی معکوس با دقت بیشتری طی شود که البته این موضوع یک فرایند مرسوم در این قبیل کارها می‌باشد. اما رسانه‌های بیگانه در کنار برخی رسانه‌های غیررسمی داخلی، دوباره مساله را طور دیگری وانمود کردند و با وجود این که اعلام شده بود پهپاد نمایش‌داده شده نمونه کوچک می‌باشد، اما آن‌ها اعلام کردند که مسوولان ایرانی از این پهپاد به عنوان یکی نمونه‌ی کاملا مشابه با اندازه واقعی نام برده‌اند و به مخاطبان خود این طور القا نمودند که این پهپاد صرفا یک اسباب‌بازی است.

در نمایشگاهی که سپاه پاسداران با عنوان نمایش دستاوردهای هوافضا به اجرا گذاشت. نمونه‌های مختلفی از پهپاد آرکیو 170 تمام توجهات را به خود جلب نمود. در این‌جا بود که مدعیان دیگر حرفی برای گفتن نداشتند و سکوت اختیار کردند. آنها دیگر می‌دانستند که عزمی جدی در پروژه‌ی بومی‌سازی علوم به کار رفته در آرکیو 170 وجود دارد که مرحله به مرحله در حال اجرا است. اما رسانه‌های غربی باز دست به کار شده و این دستاوردها را همچون سایر دستاوردها زیر سوال برده و یا در بهترین حالت کوچک جلوه می‌دادند.

“… در آبان ۱۳۹۳، نیروی هوافضای سپاه پاسداران ایران مدعی شد که با مهندسی معکوس پهپاد RQ 170، موفق شده‌است نمونه‌ی ایرانی آن را به پرواز درآورد. اعلام این خبر، با نمایش فیلمی چند دقیقه‌ای از پرواز این پهپاد، همراه بود. پس از نمایش فیلم برخی از تحلیل‌گران مدعی شدند آن چه در فیلم نمایش داده شده نمونه‌ای کوچک با اندازه ۶۰ درصد نمونه‌ی واقعی است و آن چه که در فیلم نمایش داده می‌شود نه یک «کپی کامل^[5]» که یک RC (هواپیمای کنترل از راه دور) می‌باشد. در فیلم نمایش داد شده پهپاد در زمان فرود کاملا بی‌ثبات بنظر می‌رسد و حتی از دقیقه 06:49 به بعد (فیلم نمایش داده شده توسط العالم) گویا از جلوه‌های کامپیوتری برای جلوه بیشتر و واقعی نشان دادن برخاست و فرود استفاده شده است…”.

اما آن‌ها باز نمی‌خواستند بدانند که چه چیز در حال رخ دادن است و مخاطبان را گمراه می‌کردند…

“… در روز پنجم مهرماه سال 1394 تصاویر جدیدی از پهپاد آر کیو ۱۷۰ کپی شده ایرانی در خبرگزاری تسنیم منتشر شد. در بالای تصاویر منتشر شده در این وب سایت خبری، خبرنگار دفاعی این خبرگزاری مدعی شده که این پهپاد، نمونه ایرانی همان پهپاد RQ-170 آمریکایی است که نیروی هوافضای سپاه در 13 آذر ماه سال 90 اعلام کرد که آن را سالم به زمین نشانده است. در تصاویر منتشر شده، نمونه سیاه رنگ پهپاد با بدنه‌ای ناهمگون نشان داده می‌شود که از سه قسمت اصلی تشکیل شده و به طرز ناشیانه‌ای در کنار هم قرار گرفته است؛ در تصاویر عدم انطباق محل اتصال بال به بدنه مشخص است که این موضوع توانایی عملکرد صحیح پهپاد در هنگام پرواز را زیر سوال می‌برد. این عدم تطبیق بال و بدنه در پرواز مانند یک مانع کوچک عمل می‌کند، طوری که نیروی پسا در محل اتصال بال‌ها به بدنه‌ی میانی، به دلیل گیر افتادن هوا در درزهای ایجاد شده بین بدنه و بال، افزایش پیدا می‌کند. این امر خود ضریب برا به پسا را افزایش داده و در نتیجه بازدهی آیرودینامیکی وسیله پرنده را به طرز جدی کاهش می‌دهد. امروزه برای هواپیماهای مدل (سرگرمی) و یا هواپیماهای کوچک که سرعت پایینی دارند از «کیت کاهش پسا^[6]» استفاده می‌شود که در هواپیماها و پهیادهای نظامی سابقه نداشته است…“

این تلاش‌های کور با معرفی و نامگذاری نمونه عملیاتی پهپاد آرکیو 170 با نام «سیمرغ» نقش بر آب شد و دیگر فهمیدند که دانش فنی طراحی و ساخت پهپاد‌ها، که سابقه‌ی آن در ایران به بیش از ربع قرن برمی‌گردد، یک دانش بومی است. با معرفی «پهپاد صاعقه» نیز به عنوان یک پهپاد رزمی برد بلند از خانواده‌ی سیمرغ، بار دیگر توانمندی‌های صنعت پهپادی که همچون صنعت موشکی حاصل چندین دهه جهاد علمی می‌باشد، به رخ جهانیان کشیده شد و چشم آنان را خیره کرد.

مسیر دستیابی به این علوم نوین سالیان درازی است که توسط متخصصان و دانشمندان جوان صنعت دفاعی در حال پیموده شدن است، اما امید است شاهد موفقیت‌های هر چه بیش‌تر در این عرصه‌ها باشیم و صنایع پیشرفته‌ی فضایی که در آینده می‌تواند بستر مناسبی برای پیشرفت سایر صنایع از جمله صنعت پهپادی کشور باشد، بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.

گردآوری و نگارش: هادی فعال

منابع:

ایرو پروژه

RQ170 چگونه نشست؟

پانویس‌ها:

[1] RQ-170 Sentinel

[2] Fly Wing

[3] Lockheed Martin

[4] Hard Landing

[5] Full Scale

[6] Wing Root Fairing kit

www.etesalkootah.ir || 2017-12-19 ©

دسامبر 19, 2017

جایگزین کردن دیود کمیاب خازنی با ترانزیستور معمولی

در بسیاری از مدولاتورهای اف.ام. و فرستنده‌ها در باندهای فرکانسی بالا از «دیود خازنی» یا «وَری‌کپ» استفاده می‌شود که به ندت در بازار به فروش می‌رسد. حالا با استفاده از یک راه‌کار ساده ترانزیستورهای کوچک فراوان و ارزان را در مدارهای خود جایگزین دیود‌خازنی کنید

تغییر ظرفیت خازنی در پیوند نیمه هادی های پی و ان اساس کار دیودهای خازنی یا وریکاپ است

زیاد پیش می‌آید که دوستداران پروژه های الکترونیک و مخابرات برای مدارها و طرح‌های خود به «دیود خازنی^[1]» نیاز پیدا می‌کنند. اما پیدا کردن این افزاره‌ی الکترونیک در بازار بسیار دشوار است و به ندرت می‌توان نوع مورد نظر را با قیمت مناسب یافت. اما راه حل بسیار ساده‌ای برای این که خودمان با کمترین هزینه و به سرعت یک دیود خازنی خیلی خوب بسازیم وجود دارد که در آن تنها یک ترانزیستور کوچک تیپ منفی به خدمت گرفته می‌شود. روش استفاده از ترانزیستور به جای دیود خازنی در شماتیک زیر دیده می‌شود.

همان طور که می‌دانید، در منطقه‌ی مرزیِ هر «پیوند میان دو نیمه‌رسانای متفاوت^[2]»، یکی از نوع N و دیگری از نوع P، همواره یک «فاصله‌ی خالی از بار الکتریکی^[3]» وجود دارد که مانند یک ماده‌ی عایق (دی‌الکتریک) عمل می‌کند. روشن است که وجود این منطقه‌ی عایق میان دو بخش مثبت و منفیِ پیوند بلوری نیمه‌رسانا، خود به خود یک خازن می‌سازد که ظرفیت آن در دیودها و ترانزیستورهای مختلف متفاوت است.

در نیمه‌رساناهای سیلیکونی برای فائق آمدن بر این لایه باید در حدود 0/6 تا 0/7 ولت به عنوان «ولتاژ گرایش» یا «بایاس^[4]» در «جهت پیشرو^[5]» به پیوند اِعمال کرد تا افزاره به حالت رسانش برود. این ولتاژ در نیمه‌رساناهای ژرمانیومی در حدود 0/2 ولت است.

فرض کنیم، ظرفیت خازنیِ یک پیوند معین، بدون اِعمال هیچ ولتاژی به آن، اندازه‌گیری شده و مقدار مثلاً X پیکوفاراد ظرفیت در آن خوانده می‌شود. حال، اگر این پیوند را تحت تاثیر ولتاژی در جهت برعکس (بایاس معکوس^[6]) قرار دهیم، ضخامت لایه‌ی عایق پیوند بیش‌تر می‌شود، درست مانند این که جوشن‌های یک خازن را از هم دور کنیم، ظرفیت خازنی کاهش پیدا می‌کند و برابر مثلاً X–a خواهد شد.

مقدار این ظرفیت خازنی به عنوان تابعی از ولتاژ معکوسِ پیوند با فرمول زیر حساب می‌شود:

که در آن داریم:

U_R = ولتاژی که در جهت معکوس روی پیوند قرار دارد،

C_O = ظرفیت خازنیِ پیوند بدون ولتاژ بیرونی،

U_D = ولتاژ بایاس دیود (در سیلیکون در حدود 0/7 ولت)

n = تعداد پیوندها

من در آزمایش خودم از یک ترانزیستور قدیمی BC107 استفاده کردم و با ولتاژهایی از حدود صفر تا 6 ولت تغییر ظرفیتی بین حدود 19 تا 8 پیکوفاراد را ثبت کردم. منحنی تغییر ظرفیت خازنی این ترانزیستور در نمودار زیر آورده شده است.

حالا وقت آن است که شما هم به کمک یک خازن سنج و یک منبع تغذیه با ولتاژ قابل تنظیم ظرفیت خازنی «ترانزیستورهای سیگنال کوچک^[7]» نوع NPN خود از قیبل BC547 را اندازه‌گیری کنید و دامنه‌ی تغییرات ظرفیتی هر یک را به ازای ولتاژ بایاس معکوس در جدولی یادداشت کنید.

مطالب مرتبط:

پانویس‌ها:

[1] Varicap Diode = Variable Capacitance Diode

[2] PN Junction

[3] Skip Distance

[4] Bias Voltage

[5] Forward Bias

[6] Reverse Bias

[7] Small Signal Transistor

دسامبر 14, 2017

همه ی آن چه که در مورد «هارپ» باید بدانیم

از هارپ (HAARP) چه می‌دانیم؟ آیا این تکنولوژی مخوف واقعیت دارد؟ دستکاری در آب و هوا تا چه میزان ممکن است؟ آیا هارپ سلاح جدید کشتار جمعی در جنگ‌های غافلگیرانه آتی است؟

بلایای طبیعی و ارتباط آن ها با پروژه ی آمریکایی هارپ

طی روزهای گذشته زلزله‌ی مهیبی استان کرمانشاهان را لرزاند و خسارت‌ها و تلفاتی به بار آورد. شوربختانه در 10 روز گذشته دسترسی نگارنده‌ی این سطور به سایت مختل شده بود و امکان تسلیت‌گویی به خوانندگان گرامی مقدور نمی‌شد. حال، از این فرصت استفاده کرده و به همه‌ی هم‌میهنانی که دچار ضایعاتی شده‌اند و عزیزانی را از دست داده‌اند، تسلیت عرض می‌کنم.

در حاشیه‌ی این زلزله شایعه‌هایی در مورد طبیعی‌بودن یا غیرطبیعی‌بودن وقوع چنین بلایایی و آن چه که به پروژه‌ی آمریکایی «هارپ^[1]» در بروز این حوادث نسبت داده می‌شود، شنیده می‌شود. در فیلمی که در نشانی زیر دیده می‌شود، تغییر در عملکرد «هارپ» زمان کوتاهی پیش از بروز زلزله‌ی کرمانشاه به نمایش گذاشته شده است:

امواج رادیویی ایستگاه «هارپ» آمریکا پیش از زلزله ایران

این مقاله در مورد «هارپ» است و هر آن چه در مورد آن دانستنی می‌باشد.

.
انستیتو تحقیقات استراتژیک کالج جنگ ارتش آمریکا دارای نشریه‌ای داخلی با نام «انقلاب در امور نظامی» است. به عنوان مقدمه‌ای بر این گزارش بخشی از یکی از مقالات این نشریه بسنده خواهد بود:

«چیزهایی که برای ما اهمیت دارند به مرور زمان تغییر می‌کنند و تکنولوژی با پیشرفت خود به افق‌های جدیدی می‌رسد. در زمان جنگ سرد، تسلیحات و پروژه‌های روانی، مراحل ابتدایی خود را می‌گذراندند. اما در زمان کنونی که علوم الکترونیک و بیوالکترونیک را در دسترس داریم، لازم خواهد بود در قراردادهای اخلاقی و حد و حدود ذهنی خود که از به کارگیری تکنولوژی‌های به بازی گیرنده‌ی روح و روان دشمن ممانعت می‌کند؛ تجدید نظر کنیم.

در صورت فراهم شدن این بازنگری، شرکت‌های خصوصی و نیمه‌خصوصی را تشویق خواهیم کرد که به بهره‌برداری و توسعه تکنولوژی‌های متناسب با این اهداف بپردازند. در نتیجه، خواهیم توانست با به کارگیری انواع تسلیحات جدید مانند میکروبی، روانی و سایر تکنولوژی‌های پیشرفته وارد عمل شده و به اهداف خود برسیم.»

هارپ سلاحی برای بی‌ثبات کردن کشورها
«هارپ» به صورت یک فرستنده‌ی امواج الکترومغناتیسی عمل می‌کند که هدف آن تاثیرگذاری بر آسمان و الکترون‌های آزاد لایه یونوسفر است. این سیستم، الکترون‌های این لایه را در ارتفاع تقریبا 275 کیلومتری به جنبش وامی‌دارد. در حالت عادی این لایه دارای دمایی معادل 1400 درجه سانتیگراد است که در اثر این تحریک انرژی فراوانی در آن به وجود آمده و در نتیجه دما تا 20درصد افزایش می‌یابد و این ناحیه به حالت انبساطی در می‌آید.

.
«زبیگنیو برژینسکی»، مشاور «جیمی کارتر» رئیس‌جمهوری اسبق آمریکا و مشاور سابق «اوباما» معتقد است که «هارپ» سلاحی برای بی‌ثبات کردن کشورهایی است که با واشنگتن اتحاد و همسویی ندارند. به گفته او: «با استفاده از تکنولوژی‌های جدید و روش‌هایی که این تکنولوژی‌ها در اختیار کشورهای بزرگ قرار می‌دهند؛ این کشورها می‌توانند حتی بدون آنکه نیروهای امنیتی خود را در جریان قرار دهند جنگ‌هایی سریع و غافلگیرکننده به راه بیندازند.»

برژینسکی اضافه می‌کند: «اکنون تکنولوژی‌هایی در اختیار ماست که به کمک آنها می‌توانیم تغییراتی در آب و هوا ایجاد کرده و شرایطی مانند خشکسالی و توفان به وجود آوریم که این امر می‌تواند توانایی‌های دشمنان احتمالی ما را تضعیف کرده و آنها را به پذیرش شرایط ما مجبور کند.»

ممنوعیت تحقیقات نظامی در فضا
بر اساس مصوبات سازمان ملل متحد استفاده از تسلیحات الکترو مغناتیسی و نیز استفاده از فضا برای انجام هرگونه تحقیقات و عملیات نظامی ممنوع می‌باشد، اما دولت‌های خودکامه‌ای مانند دولت آمریکا، همان گونه که بسیاری قطعنامه‌های دیگر سازمان ملل و شورای امنیت را نقض می‌کنند، در این زمینه نیز تعهدی نداشته و در نهان فعالیت‌های گسترده‌ای انجام می‌دهند. هارپ را می‌توان یکی از ده‌ها پروژه مخفی و مخرب دانست که از طرف سیاستمداران آمریکایی حمایت شده و روز به روز به گسترش فعالیت‌ها و نیز توان تخریبی آن افزوده می‌شود.

شدت حوادث کنونی با طبیعت ناهمخوان است
بشر در طول هزاران سال با حوادث و بلایای طبیعی بسیاری دست به گریبان بوده است و همواره این حوادث را جزئی طبیعی از زندگی خود بر روی کره زمین دانسته اس. اما در دهه‌های اخیر اتفاقاتی روی داده که با حافظه تاریخی او در مورد طبیعی بودن این حوادث ناسازگار است. بدون شک، فجایع طبیعی در هر دورانی همراه با خساراتی بوده است. اما، آن چه که امروز اتفاق می‌افتد نسبت به گذشته شدت بی‌سابقه‌ای دارد.

این در حالی است که بی‌نظمی‌های بزرگ جوی و حوادثی مانند سیل، توفان، زلزله و فعالیت‌های آتشفشانی همگی عموماً به تأثیرات گازهای گلخانه ای ربط داده می‌شود. ذوب شدن یخ‌های قطبی و دوره‌های گرمایی و سرمایی کاملا بی‌سابقه و شدید در نقاط مختلف زمین نیز به پدیده گرم شدن کره زمین احاله می‌گردد. اما به اعتقاد برخی از متخصصین و حتی سیاستمداران، ردپای تکنولوژی‌های پیشرفته در تولید و هدایت این حوادث با اهداف سیاسی و استعماری کاملا معلوم بوده و نشانه‌های فراوانی از دخالت‌های بشری در آن دیده می‌شود.

اتفاقات عجیب
اتفاقات عجیب فراوانی در سال‌های اخیر روی داده است که به باور دانشمندان غیر از دخالت یک عامل الکترومغناتیسی هدایت شونده چیز دیگری نمی‌تواند مسبب آنها باشد. برای مثال خشکسالی‌های بزرگ، آتش‌فشان‌ها، زلزله‌ها و سونامی‌های ویرانگر سال‌های اخیر، وقوع سیل‌ها و توفان‌هایی نظیر توفان کاترینا در نیواورلئان و توفان گانو در عمان، مرگ عجیب هزاران ماهی ساردین در سواحل شیلی، سقوط جنازه‌های سوخته کلاغ‌ها از آسمان سوئد، مرگ صدها هزار ماهی در آرکانزاس، بارش جسد هزاران پرنده سیاه بال قرمز مرده در لوئیزیانا و کنتاکی، مرگ دسته جمعی میلیون‌ها ماهی در خلیج «چزاپیک» آمریکا، مرگ صدها تن ماهی در سواحل برزیل و ده‌ها هزار خرچنگ در انگلیس، مرگ ماهی‌ها و دلفین‌های سوخته خلیج فارس، مرگ دسته جمعی نهنگ‌ها در استرالیا هیچ کدام حالت طبیعی نداشته و احتمال می‌رود در اثر آزمایش‌ها و حمله‌هایی در اثر امواج هدایت شونده روی داده باشند.

.
اشاره
بدون شک، فجایع طبیعی در هر دورانی به وقوع پیوسته و خساراتی گاه جبران ناپذیر به بار آورده اند. اما، آنچه امروز کمتر از گذشته طبیعی می نماید شدت عجیب و بی سابقه این پدیده های به ظاهر طبیعی است که اغلب با بستر فصلی خود در ناهماهنگی کامل بسر می‌برند. این بی‌نظمی‌های آب و هوایی عموماً به حساب تأثیرات گازهای گلخانه‌ای گذارده می‌شوند. اما آیا حقیقتاً ارتباطی میان تغییرات آب و هوا و اثرات گلخانه‌ای این گازها وجود دارد؟ موضوعی که مدت‌هاست سفره رسانه‌ها و فعالان صلح سبز را رنگین کرده و به بهانه‌ای برای توجیه علت هر فاجعه طبیعی تبدیل گردیده است. اما، آن چه از همگان پنهان مانده و توجهات را کمتر به خود معطوف می‌دارد، این واقعیت است که امروز خطری تازه، از نوعی دیگر، سراسر جهان را تهدید می‌کند که با تغییرات عجیب وضعیت آب و هوا در ارتباط است و در راستای بلندپروازی‌های کشورهایی که خود را یک «قدرت» و «ارباب جهان» می‌دانند، عمل می‌کند.

و آمریکا یکی از همین اربابان «خودخوانده» است که در ادامه بلندپروازی‌های «جنگ ستارگان» خود در تلاش برای دستیابی به سیستم تسلیحاتی بسیار گسترده‌ای است که قادر است اعماق زمین را در جست وجوی پایگاه‌های مخفی بکاود، تمامی اشکال ارتباطات هرتزی را متوقف سازد، بر رفتارهای انسانی تأثیر گذارد، جریانات آب و هوایی را تغییر دهد، هواپیماها را همانند مایکروفری که به کمک امواج کوتاه عمل می‌کند، در آسمان «بریان» کند، و یا انفجارهایی به قدرت یک بمب اتمی پدید آورد. اما، نه فقط آمریکا… و اگر چه «به ظاهر»، هیچ نشانی حکایت از استفاده از این تکنولوژی مرگبار ندارد. اما موضوع آن قدر جدی است که سازمان ملل در حاشیه‌ی بحث‌های خود پیرامون تأثیرات گازهای گلخانه‌ای بر آب و هوا، پرداختن به مساله‌ی «جنگ زیست محیطی» را نیز آغاز کرده است. هرچند که، به رغم اطلاعات علمی موجود مساله‌ی دست بردن در وضعیت آب و هوا با اهداف نظامی هرگز بخشی از برنامه سازمان ملل در مورد تغییرات آب و هوا نبوده، پیامدهای تکنولوژی نظامی بر وضعیت آب و هوای جهان محور هیچ گفتمانی را تشکیل نداده و هیچکس را نیز نگران نکرده است. و بحث های جاری پیرامون تغییرات آب و هوا که صرفا بر موضوع گازهای گلخانه‌ای متمرکزند، نیز به هیچ وجه اهداف استراتژیک و دفاعی واشنگتن را به زیر سؤال نمی‌برد.

تکنیک‌های تغییر محیط زیست به اهداف نظامی، بخشی از تحقیقاتی را تشکیل می‌دهندکه اطلاعات چندانی در مورد آنها در دست نیست، چرا که در پس دیگر پروژه‌های ارایه شده با هدف بهبود شرایط زیست محیطی پنهان‌اند. با این حال، «لوک مانپائی» پژوهشگر محیط زیست، خاطرنشان می‌سازد، «از سال‌های دهه‌ی 1950، گزارش‌ها و بیانیه‌هایی رسمی در آمریکا انتشار یافته است که بر فواید نظامی تکنیک‌های تغییر شرایط آب و هوا تأکید دارند. و از آن زمان، تحقیقات در جهت کنترل عناصر طبیعی هرگز متوقف نگردیده. حداکثر آن که کنوانسیون سال 1977 پیرامون ممنوعیت استفاده از تکنیک‌های تغییر محیط زیست با اهداف نظامی و یا هر هدف خصومت‌آمیز دیگر، از سرعت این تحقیقات کاسته است.»

پروژه «هارپ» جایگزین زمینیِ طرح «جنگ ستارگان»، به واسطه قدرت‌های متعدد و خارق‌العاده‌ای که پدید می‌آورد، «سلاح نهایی» آمریکا محسوب می‌گردد. با «هارپ»، ارتش آمریکا قادر خواهد بود طرح «جنگ ستارگان» خود را در شکلی اقتصادی‌تر، اما بسیار خطرناک‌تر، از سر بگیرد، با این تفاوت که این بار طرح بر روی کره زمین انجام می‌پذیرد.

در واقع، همه چیز از سال‌های دهه‌ی 60 و ارایه طرحی به منظور تسهیل ارتباط با زیردریایی‌ها آغاز گردید. چرا که، تنها راه ارتباط با زیردریایی‌ها، که به دلیل قرار گرفتن در اعماق آب‌ها، فاصله بسیاری با سطح دارند، استفاده از امواجی با طول موج بسیار بلند است. اما، استفاده از این گونه امواج نصب آنتن‌های بسیار بزرگ را می‌طلبد. بنابراین، آنچه این طرح باید میسر می‌ساخت، ایجاد آنتنی عظیم و مجازی، آن هم در لایه‌های فوقانی آتمسفر، بود.

.
هارپ چیست؟

«هارپ» یک فرستنده‌ی امواج الکترومغناتیسی است که آسمان را هدف گرفته. الکترون‌های آزاد لایه‌ی یونوسفر را در بالای آتمسفر در ارتفاع حدود 275 کیلومتری، که از دمایی معادل 1400 درجه سانتی‌گراد برخوردار هستند، تشدید می‌کند و «منقلب» می‌سازد و با این کار مقادیر زیادی انرژی به آن‌ها انتقال می‌دهد. بدین‌سان، دما می‌تواند تا 20 درصد افزایش یافته، این مناطق را کاملا منبسط سازد.

با دستکاری در این تزریق نیرو به یونوسفر، نوسانات وسیعی در این لایه حاصل گردیده، آن را به آنتنی برای طول‌موج‌های بسیار بلند و فرکانس‌های بسیار پایین از یک هزارم هرتز (!) تا 40 هرتز، تبدیل می‌کند. بُرد این امواج بدین ترتیب به ده‌ها هزار کیلومتر رسیده، آنها را قادر می سازد در هر چیزی بر روی کره زمین حتی بدن انسان، نفوذ کنند.

«هارپ» پروژه مشترک نیروی هوایی و دریایی آمریکاست. اگرچه روسیه نیز از خیلی پیش بدان توجه داشته و اروپایی‌ها نیز به رغم اعتراض‌هایشان در خفا و از نزدیک آن را دنبال می‌کنند. چرا که، کدام قدرت از تسلط کامل بر کره زمین و افراد بشر بیزار است؟

پایگاه رسمی «هارپ» در «گاکونا» در ایالت آلاسکا واقع است. این پایگاه از 360 آنتن به ارتفاع حدود 22 متر تشکیل گردیده که بر زمینی به وسعت 400 کیلومترمربع احداث شده‌اند. امکان تأسیس و نصب این آنتن‌ها از سوی مالکان چاه‌های نفتی همجوار فراهم آمده است.

تکنولوژی مورد استفاده در پروژه‌ی «هارپ» بر اساس تجاربی پنهان که سال‌هاست در این منطقه‌ی کوچک انجام می‌پذیرد، استوار بوده و پیشرفت‌های بسیاری داشته است. هدف عمده «هارپ»، که در اصل یک سلاح کشتار جمعی است که بخشی از برنامه نظامی «جوینت ویژن 2020^[2]» آمریکا به حساب می‌آید، عمدتا بر دانش دما و کنترل اندیشه به منظور آزمایش بر روی مردم متمرکز می‌گردد. این طرح به ظاهر با هدف کاوش ذخایر نفتی و کانی ارایه گردیده است، اما اهداف پنهان آن خطری برای بشریت محسوب می‌شود.

اجرای پروژه‌ی «هارپ» بسیاری از دانشمندان و کارشناسان تسلیحاتی، و نیز نمایندگان پارلمان اروپا را بسیار نگران کرده است. به طوری که یک کارشناس انرژی به نام «گراتان هیلی» که مشاورت نمایندگان پارلمان اروپا را برعهده دارد، هم اکنون درحال جمع‌آوری اسنادی است تا به کمک آن‌ها بتواند به این طرح «پایان جهانی» خاتمه بخشد. و «مگوا هالووت»، نماینده بلژیکی که ریاست گروه سبزهای پارلمان اروپا را عهده‌دار است، مسوولیت این پرونده را به عهده گرفته. مسوولیت رسمی پی‌گیری درخواست‌های اعضای گروه خود برای توضیح و وادار ساختن پارلمان اروپا به فشار بر ناتو- و از این طریق، وادار کردن آمریکا به پاسخ به تمامی سؤالات لازم-، با اوست. «مگدا هالووت» تأکید دارد که این نوع تسلیحات علاوه بر پیامدهای زیست محیطی، می‌تواند آزادی‌های فردی و دموکراسی را نیز به خطر اندازد.

از دیگر سو، بسیاری از دانشمندان، پژوهشگران، روزنامه‌نگاران و فعالان محیط زیست به امید کشف چهره‌ی واقعی و پنهان پروژه‌ی «هارپ» که از سوی نیروی هوایی و دریایی آمریکا یک برنامه تحقیقاتی «ساده و بی‌خطر» معرفی شده است، نقش کارآگاه خصوصی را در ارتش آمریکا ایفا می‌کنند. قدر مسلم آن که، هیچ گونه اتفاق نظری در مورد این پروژه در آمریکا وجود ندارد و شهروندان آن به استفاده از این گونه روش‌های «علمی» به شدت معترض‌اند. مانند دکتر «روزالی تربل»، یک شخصیت علمی رده بالا و بسیار شناخته شده که در دوران ریاست جمهوری «ریگان» مسوولیت تحقیقات پیرامون تأثیرات پروژه تسلیحاتی «جنگ ستارگان» را برعهده داشته است. وی که در حال حاضر مشاورت پارلمان اروپا را عهده‌دار است، تأکید می‌کند که دانشمندان نظامی آمریکا تمامی توجه و تلاش خود را بر روی سیستم‌های آب و هوایی به عنوان یک سلاح بالقوه متمرکز ساخته‌اند.

در سال 1995، کتابی با عنوان «فرشتگان با این هارپ نمی‌نوازند» (توضیح مترجم: «هارپ» معنای ساز «چنگ» را دارد که در این جا نویسنده منظور خود را با بازی با این واژه ادا کرده است) که پروژه‌ی «هارپ» را محکوم می‌کند، در شمار پرفروش‌ترین کتاب سال آمریکا قرار گرفت.

پروژه‌ی «هارپ» در واقع به لطف انتشار مقالات متعددی در روزنامه‌ها و نیز برنامه‌های متعدد تلویزیونی در این زمینه، افشا گردید و در پی این افشاگری، موجی از مخالفت‌ها در برابر این پروژه شکل گرفت. از میان مخالفان این طرح، اطلاعات ارزشمند دو دانشمند به نام‌های «ریچارد ویلیام» (شیمی دان) و پروفسور «زیلینسکی» (فیزیکدان آلمانی و متخصص الکترونیک کوانتومی) به نگارش کتب متعددی پیرامون «هارپ» انجامید. به گفته این کارشناسان، قدرت عظیم ارسال انرژی ایستگاه «گاکونا» می‌تواند بر آب و هوای هر کشوری تأثیرگذارده، پیامدهای مثبت و یا فجایع بی‌شماری از قبیل زلزله‌های شدید، سیل‌ها، تسونامی‌ها و… به بار آورد. بدین سان، پروژه‌ی «هارپ» که مکمل زمینی طرح «جنگ ستارگان» است، به دلیل ماهیت ویژه‌ی سیگنال انتشار خود «سلاح نهایی» آمریکا محسوب می‌شود.

یک پروژه 30 میلیون دلاری
در پس این تحقیقات که در زمینه فرکانس‌های پایین انجام پذیرفته و در آفاق شمالی به اجرا درمی‌آید، در وهله نخست یک پروژه 30 میلیون دلاری نهفته است که ارتش آمریکا می‌کوشد آن را تحقیقاتی در منطقه یونوسفر جلوه دهد. بانیان این طرح به منظور جلب اعتماد افکار عمومی از هیچ تلاشی- چه به لحاظ انرژی و وقتی که صرف آن می‌سازند، و چه به لحاظ دلارهایی که در راه تبلیغات هزینه می‌کنند- فروگذار نیستند. معهذا، هنگامی که می‌دانیم طرف‌های اصلی قرارداد نیروی دریایی و هوایی و وزارت دفاع آمریکا هستند، باور این مطلب که پروژه مزبور فاقد اهداف نظامی است، بسیار دشوار می‌گردد.

در عمل «هارپ» به چه چیز شباهت دارد؟
درواقع، پروژه‌ی «هارپ» از تأسیساتی گسترده تشکیل گردیده که چندین هکتار از زمین‌های «گاکونا»- منطقه ای کوچک در شمال شرقی «آنکوریج» آلاسکا- را به خود اختصاص می‌دهد. این محل چندان نیز دورافتاده نیست، چراکه تأسیسات مزبور در جوار ذخایر گازی و نفتی متعلق به شرکت «آرکو^[3]» قرار دارد که در عین حال امتیازات تکنولوژیک تشکیل دهنده‌ی «هارپ» را به خود اختصاص می‌دهد و شرکت پوششی این تجهیزات نیز هست.

علاوه بر این، «هارپ» به یکی از قدرت‌مندترین رایانه‌های کره زمین- که در «دانشگاه آلاسکا» در «باتروویچ بیلدینگ» نصب گردیده- مرتبط است. درخصوص ظاهر آن نیز باید گفت که محیطی وسیع و بدون درخت است که در آغاز 48 آنتن 20 متری در آن نصب گردیده بود. هر یک از این آنتن‌ها به فرستنده‌ای به قدرت یک میلیون وات متصل است. طبق این پروژه، سپس بر تعداد این آنتن‌ها و قدرت فرستنده‌ها افزوده شده. قدرت نهایی تشعشعی به یک میلیارد وات (هزار مگاوات!) افزایش یافت که از 360 آنتن به دست می‌آمد. فرستنده‌ها توسط 6 توربین به قدرت هر یک 3600 اسب بخار تغذیه می‌شوند که در روز 95 تن مازوت می‌سوزانند.

اما، این تشکیلات به چه کار می‌آید؟ به طور رسمی، دانشمندانی که بر روی این فرستنده‌ی رادیویی غول‌پیکر کار می‌کنند، قصد مطالعه بر روی یونوسفر را دارند. با این حال و در پس پرده، «هارپ» از لایه یونوسفر بهره گرفته، آن را به «سلاحی ساخته شده از انرژی» مبدل می‌سازد.

یونوسفر لایه فوقانی استراتوسفر بوده، از اجزای یونیزه بسیار پرباری تشکیل گردیده است. این لایه از ارتفاع متوسط 48 کیلومتری سطح زمین آغاز می‌شود و تا ارتفاع 600 کیلومتری بالا می رود. وجود این لایه که تراکم انرژی در آن بسیار بالاست، برای سیاره ما حیاتی است، چرا که همانند لایه اوزون نقش اساسی «سپر دفاعی» را ایفا کرده و ما را در برابر پرتوهای زیانبار خورشید محافظت می‌کند. لایه ی یونوسفر از جمله اجزایی را که بار الکتریکی داشته و از «بادها و توفان‌های خورشیدی و کیهانی» به وجود می‌آیند، «جذب» خود می‌سازد.

تحقیقاتی که از یک قرن پیش توسط تعدادی از دانشمندان انجام پذیرفته است، نشان می‌دهد که این «مانتوی انرژی» که از زمین محافظت به عمل می‌آورد، می‌تواند به کمک یک تکنولوژی مناسب به سلاحی استراتژیک و بسیار مهم مبدل شود.

«هارپ» بر اساس تحقیقات «برنارد ایستلاند» طراحی گردیده که خود از تلاش‌های «نیکلا تسلا»، یک دانشمند و مخترع نابغه‌ی کروات در اوایل قرن بیستم- که جریان آلترناتیو و نیز جریان سه فازه را مدیون وی هستیم- الهام گرفته است. «تسلا» از جمله روندی را بنیان نهاد که اجازه می‌داد مقادیر بسیار بالایی از انرژی الکتریک بدون کمک کابل در فاصله‌ای 42 کیلومتری انتقال یابد. وی بخش اعظم تحقیقات خود را به «انرژی یونوسفریک» و پدیده‌های الکترومغناتیسی اختصاص داد. تأمین هزینه‌ی تحقیقات «تسلا» را «جی پی مورگان» بانکدار و شرکت «وستینگهاوس» بر عهده داشتند، اما این حمایت بعدها به دلایل مالی متوقف گردید.

اندکی کمتر از یک قرن بعد، «برنارد ایستلاند» با استفاده از تحقیقات اولیه «تسلا» در زمینه‌ی انرژی الکترومغناتیسی، بین سال‌های 1987 و 1994 نتایج 12 تحقیق خود را به ثبت رساند که ساختار پروژه «هارپ» و تکنولوژی‌های مشتق از آن در زمینه‌ی تسلیحات را تشکیل می‌دهند. اما، امروز مالک اصلی امتیاز اختراعات ثبت شده دیگر «ایستلاند» نیست، بلکه شرکت «آپتی-آرکو^[4]» یک کنسرسیوم نفتی است که در پس خود، نیروی دریایی و هوایی و نیز وزارت دفاع آمریکا را دارد. از هنگام ثبت تحقیقات «ایستلاند»، هرگونه تحقیقی در زمینه‌ی انرژی الکترومغناتیسی- حتی با اهداف پزشکی- مسدود گردیده و بدین سان، میدان بسیار نویدبخش وسیعی از علوم و پزشکی به انحصار منافع ارتش آمریکا درآمده است.

جنگ امواج؟!
تمامی تکنولوژی به کار رفته در «هارپ» بر پایه‌ی نشانه‌روی مجموعه‌ای از امواج بلند به سمت یونوسفر، و سپس مشاهده‌ی نتیجه‌ی آن استوار است. پیامد بمباران منطقه‌ای مشخص از یونوسفر به کمک امواج بلند، ایجاد «آینه‌ی مجازی عظیمی» است که همانند یک آنتن عمل می‌کند. این «آنتنِ مجازی» فرکانس‌هایی بسیار پایین را به زمین ارسال می‌دارد. برای تصویرکردنِ بهترِ عملِ صورت گرفته، می‌توان گفت که علاوه بر آنتن مجازی که بدین شکل در آسمان پدید آمده است، نوعی «مایکروفر» عظیم در بخشی مشخص از یونوسفر به وجود می‌آوریم. و وای به حال هواپیماها و موشک‌هایی که در این لحظه از آسمان عبور کنند! برحسب قدرت فرستنده‌ها، می‌توان همچنین سیستم‌های راهنمای الکترونیکی، رادارها و دیگر دستگاه‌های رادیویی این موشک‌ها و فضاپیماها را کاملاً مختل و یا آنها را به سادگی «کباب» کرد!

از دیگر سو، به لطف آنتن مجازی تشکیل شده از امواج فوق بلند، این امکان نیز پدید می‌آید که پوسته‌ی زمین تا اعماق بسیار زیاد اسکن و به نوعی رادیوگرافی شود. بدین ترتیب، نظامیان آمریکایی با افتخار تمام مدعی‌اند که به کمک «هارپ» دیگر هیچ کشوری قادرنخواهد بود پایگاه‌های مخفی زیرزمینی خود را که پناهگاه سلاح‌های هسته‌ای هستند، پنهان نگاه دارد… طبق تحقیقات کارشناسان تسلیحاتی آمریکا، همچنین می‌توان با زیردریایی‌هایی که در اعماق آب در دورترین نقاط اقیانوس‌ها سیر می‌کنند، ارتباط برقرار کرده، هر نوع موشک یا هواپیمایی را که وارد فضای هوایی آمریکا شوند، ردیابی و یا نابود کرد. هدف نهایی، ایجاد یک سپر محافظ کلی است که قادر باشد اهداف دشمن- اعم از هسته ای یا متعارف- را از یکدیگر متمایز ساخته، به شیوه‌ای متناسب به آنها «بپردازد». و بالاخره، هدف «هارپ» به ویژه جلوگیری از برقراری کلیه ارتباطات رادیویی و ماهواره‌ای دشمنان در منطقه‌ای مشخص است. علاوه بر این، با تحقق این پروژه، صاحبان آن خواهند توانست سیستم ارتباطاتی خود را به سیستمی تقریباً غیرقابل نفوذ مبدل سازند.

استفاده از امواج و خواص الکترومغناتیسی آن‌ها سلاحی است که به شکلی وحشتناک مؤثر واقع می‌گردد. دکتر «روزالی برتل» تاکید دارد که آمریکایی‌ها آزمایش‌های خود پیرامون این گونه تسلیحات را از چهل سال پیش، پنهان از دید همگان و با نادیده شمردن کنوانسیون‌های بین المللی، آغاز کرده‌اند. بدین‌سان، پروژه‌های متعددی شکل گرفته است که عبارتند از:

«آرگوس» (1958، Argus)،

«استارفیش» (1962، Starfish)،

«سولار پاور ساتلایت» (1968و 1967، Solar Power Satellite)،

«اسپیس شاتل اکسپریمنتز» (1985، Space Shuttle Experiments)،

«مایتی اوکز» (1986، Mighty Oaks) و یا

«دیزرت استورم» (1991، Desert Storm.)

در تمامی این پروژه ها، به دلایل و بهانه‌های گوناگون چون قطع ارتباطات دشمن، سلاح‌های پلاسمایی و…، هدف جز بازی با یونوسفر و یا برخی امواج نبوده است. بنابراین، «هارپ» آخرین فصل این پروژه‌هاست. آمریکایی‌ها حتی قصد دارند شبکه‌ای واقعی از ایستگاه‌های مشابه «گاکونا» در سراسر جهان پدید آورند و بدین گونه، نوعی سپر قابل تغییر برحسب اوضاع و احوال و شرایط برای خود برقرار سازند و بسیاری از دیگر قدرت‌ها نیز همین سودا را در سر می‌پرورانند. در راستای این هدف است که می‌بینیم مجموعه‌های تحقیقاتی دیگری پیرامون یونوسفر، ازجمله در پورتوریکو، نروژ (ترومسو)، پرو (خیکامارکا)، روسیه (در نزدیکی مسکو) و یا «نیژنی نوگورود» در اوکراین یا تاجیکستان به وجود آمده است.

بدین سان، مشاهده می‌کنیم که در پس این پروژه‌ی تحقیقاتی به ظاهر ساده‌ی «هارپ»، سلاحی مخوف نهفته است، و این سلاح مخوف چنین امکانی را فراهم می‌آورد که برحسب باند فرکانس به کار گرفته شده (طول موج بسیار بلند و یا فرکانس فوق‌پایین)، تاثیرات خاصی- مانند کاوش در اعماق زمین از طریق اسکن آن، قطع کلیه ارتباطات هرتزی (جنگ خلیج فارس در سال 1991)، تغییر رفتار انسانی (جنگ خلیج فارس، افغانستان)، تغییر آب و هوا، «ذوب» هر گونه دستگاه پرنده در آتمسفر (جنگ ستارگان)، ایجاد زمین‌لرزه‌ها و توفان‌های ویران‌گر، انفجارات قدرتمند در ارتفاعات (جنگ خلیج فارس)- از فاصله دور بر محیط زیست گذارده شود. نظامیان پنتاگون بر این ادعا هستندکه قدرت انتقال این سیستم بسیار زیاد و تا بدان حد است که یونیزاسیون لایه‌های فوقانی آتمسفر را برمی‌انگیزد و آن را به آینه‌ای بازتاب‌دهنده مبدل می‌سازد، و بدین گونه است که با استفاده از این پدیده امکان برقراری ارتباط با واحدهای دریایی و هوایی فراهم می‌آید.

آنچه که نظامیان نمی‌گویند
یکی دیگر از زمینه‌های اجرایی« هارپ» که بسیار نگران کننده می نماید، «سلاح روانی- الکترونیک» است. در سال 1952، دکتر «خوزه دلگادو» استاد دانشگاه «ییل» آمریکا، به این مهم دست یافت که می‌توان با قرار دادن افراد در معرض برخی فرکانس‌ها و انواع موج‌ها، بر رفتار احساسی آنها تأثیر گذارد. دانشمندانی چون «دلگادو» و دکتر «رابرت بکر» بدین ترتیب موفق گردیدند ثابت کنند که دو موج در کنار یکدیگر قرار داده شده که فرکانس یکی از آنها تغییر یافته باشد، اثراتی به بار می‌آورند که بر اساس آنها می‌توان عملکردهای مغزی عمیق انسان را از فاصله دور تحت کنترل درآورد، و نتایج آن نیز «بسیار محسوس» خواهد بود.

در واقع، برخی امواج بسیار بلند (حدود 7 هرتز) می‌توانند سبب پیدایش فعل . انفعال‌های شیمیایی در مغز گردند که «طیف وسیعی از پاسخ‌های حسی و یا عقلانی» را برمی‌انگیزند. و این، برنامه‌ی پنهان برخی قدرت‌ها، از جمله سرکردگان نظامی آمریکاست که اربابانی «خودخوانده»اند و تلاش دارند تا از طریق نسلی تازه از سلاح‌های روانی- الکترونیک موسوم به «میلیترویو^[5]»، میدان الکترو‌مغناطیسی قدرتمندی را- که به کمک سیستم «هارپ» و بر حسب نیاز تغییر یافته است- انتقال دهند. هدف، خنثی کردن نیروهای دشمن و یا کنترل کامل بر مردم بدون اطلاع آنهاست.

از دیگر سو، به لطف تلاش‌های «بلاکمن» و «رزی ادی» می‌دانیم که امواج انتقالی تغییراتی در فشار خون پدید آورده، سبب تغییر جریانات یون‌های کلیسم، پتاسیم و سدیم می‌گردند. این جریانات با عبور از جداره‌های سلولی سیگنال‌هایی میکروالکتریک به وجود می‌آورند که در سیستم عصبی پخش گردیده، مغز را از آنچه در اطراف‌مان می‌گذرد، مطلع می‌سازند. بدین سان، مغز پس از آگاهی از اطلاعات به نوبه خود سبب واکنش یک ماهیچه، اتخاذ یک تصمیم و بروز یک احساس و یا حتی یک بیماری می‌گردد. علاوه بر این، این امواج pH خون را تغییر داده و سیستم ایمنی بدن را تضعیف می‌کنند.

به این ترتیب، اگر چه پروژه‌ی مزبور به داستان‌های تخیلی بیشتر شباهت دارد، اما جامعه‌ای «روانی- متمدن» پدید می‌آورد که می‌توان با قرار دادن اعضای آن در معرض امواج الکترومغناتیسی، آنها را به اطاعت از یک «صدا» وادار ساخت. همان طور که می‌دانیم، سرکردگان نظم نوین جهانی به دو گروه تقسیم شده‌اند: در وهله‌ی نخست، بانکداران جهان و آژانس‌های سیاسی و مذهبی که خواستار کنترل مطلق بر اقتصاد جهان از طریق پول جهانی و منابع طبیعی هستند، و سپس نظامیان و سرویس‌های مخفی که با دانشمندان تکنولوژی همدست و متحدند.

در اواسط سال های دهه 1970، «زبیگنیو برژینسکی» رئیس شورای امنیت ملی در دوران ریاست جمهوری «جیمی کارتر»، چنین پیش بینی کرد که تکنولوژی کنترل افکار و مدیریت جامعه به تدریج ظاهر خواهد گردید. این جامعه گروهی از زبدگان را هدایت خواهد کرد که برای دستیابی به اهداف خود از هیچ کوششی، از جمله بهره‌گیری از ابزار تکنولوژیک برای تأثیر بر مردم و نظارت و کنترل کامل بر جامعه، فروگذار نخواهند بود.

تمامی این حقایق در کتاب «فرشتگان این هارپ را نمی‌نوازند» آمده است. در سال 1997، «نیک بگیش» یکی از دو نویسنده ی کتاب در مصاحبه‌ای که در سایت «لیدینگ اج نیوز» انتشار یافت، اظهار داشت که نمایندگان پروژه «هارپ» طرح‌هایی را تدارک می‌بینند که از مردم پنهان نگاهداشته شده، اما به کار نظامیان خواهد آمد. وی بر اساس مقاله‌ای از «واشنگتن پست» خاطر نشان کرد که مقصد 40 درصد بودجه تجهیزات نیروی هوایی آمریکا پروژه‌های مخفی است و افزود: «این پروژه‌ها آنقدر مخفی هستند که حتی کنگره آمریکا نمی‌داند بر کدام پایه استوارند!»

از سال 1964، توجه نظامیان به گونه ای خاص به استفاده از امواج معطوف گردید. در همین زمان بود که دانشمندانی چون «رزی ادی» و «با وین» کشف کردند که یک فرکانس 450 مگاهرتزی که به 16 هرتز تغییر یافته باشد، شیمی مغز مرغ ها و گربه ها را مختل می سازد. برای ارتش ها کاملاً بارز بود که تجربه این امواج بر مجموع پستانداران می تواند سلاحی وحشتناک و بسیار مؤثر باشد.

سلاح های نوترونی به سه دسته تقسیم می شوند: سلاح های مرگبار با پرتوهای الکترومغناطیسی، سلاح های غیرمرگبار با هدف خنثی سازی موقت افراد که در تظاهرات های خشونت بار قابلیت استفاده دارد، و سلاح های القاکننده ذهنی یا کنترل رفتار.

کارشناسان استراتژی پنتاگون قاطعانه با استفاده از اینگونه روش ها موافقت دارند. این را در نشریه داخلی «انقلاب در امور نظامی» (مؤسسه تحقیقات استراتژیک- کالج جنگ ارتش آمریکا) که در دسترس عموم قرار ندارد، می خوانیم: «ارزش های ما تغییر می کنند و آفاق تازه ای به روی تکنولوژی گشوده می شود. مدت زمانی پیش، به هنگام جنگ سرد، عملیات و تسلیحات روانی هنوز در مراحل ابتدایی خود قرار داشت. اما، اکنون که پا به عصر الکترونیک و بیوالکترونیک می گذاریم، لازم است در مرزهای روانی و اخلاقی که با ممنوع ساختن هرگونه تکنولوژی که بتواند روح و روان دشمنانمان را، چه در داخل و چه در سطح بین المللی، به بازی بگیرد برای خود در نظر گرفته ایم، بازنگری کنیم… بلافاصله که امکان آن فراهم آید، شرکت های خصوصی و یا نیمه خصوصی را به بهره برداری از یک تکنولوژی مناسب تشویق خواهیم کرد. به همین ترتیب، می توانیم به کمک انواع تسلیحات جدید مانند سلاح های میکروبی فلج کننده، سلاح های روانی- تکنولوژی پیشرفته و… وارد عمل شویم!»

اما، واقعیت گاه از بهترین فیلم های تخیلی نیز فراتر می رود. روس ها و آمریکایی ها از هنگام برقراری پایگاه های خود در نقاط مختلف کره زمین، مشترکا به استفاده از تکنولوژی «هارپ» پرداخته اند. این دو قدرت بزرگ که به ظاهر علیه یکدیگر عمل می کنند، پیوسته به مبادله نتایج تحقیقات علمی خود پرداخته اند.

برخی تحلیلگران معتقدند که «هارپ» هیچ چیز پنهان در خود ندارد، چرا که اطلاعات پیرامون آن در اینترنت نیز انتشار یافته است. مدافعان «هارپ» همچنین مدعی‌اند که «گاکونا»- که در نزدیکی قطب واقع است- نمی‌تواند زیانی را که مخالفانش ادعا می‌کنند، به کره زمین وارد آورد. آنها حتی می‌گویند که ایستگاه «گاکونا» به هیچوجه به یک پایگاه نظامی نمی‌ماند، چرا که هیچ گونه تأسیسات امنیتی، حصار یا سگ‌های محافظ و محافظان مسلح در آن دیده نمی‌شود.

در واقع، هر کس می‌تواند به منطقه آنتن‌ها نفوذ کند و در وهله‌ی نخست همه چیز شفاف به نظر می‌رسد. اما، اگر هدف از این شفافیتِ ظاهری پنهان ساختن جنبه حقیقی «هارپ» باشد، چه؟ پایگاه «گاکونا»، محل تولد «هارپ»، امروز به یک ویترین تکنولوژیک تبدیل شده است و شعبات گوناگونی در خاک روسیه و آمریکا دارد. از دیگر سو، سیستم فرستنده‌ی «هارپ» به راحتی قابل انتقال به وسیله کامیون‌ها و یا هواپیمای بزرگ نظامی است.
درواقع، عملیات «درهای باز» گاکونا هیچ چیز را ثابت نمی‌کند، چرا که استفاده از فیزیک کوانتومی را فاش نمی سازد.

فجایع طبیعی یا حمله نظامی؟
اتحاد شوروی سابق و آمریکا از سال های 1950 تمامی توجه خود را معطوف آتمسفر ساختند. دانشمندان این دو قدرت متوجه شده بودند که ارسال امواج یونیزه‌کننده‌ی بسیار قوی امکان تغییر آب و هوا را فراهم می آورد. در اواسط دهه 1970، مهندسان شوروی تمامی تلاش خود را برای دستکاری یونوسفر به کار گرفتند و فرستنده قدرتمند خود را به کار انداختند. بدینسان، مردم آلاسکا زمستانی به طور استثنایی گرم را پشت سر گذاردند، برای نخستین بار در میامی و جزایر باهاما که عملاً در خط استوا قرار دارند، برف بارید، و شوروی نیز از زمستانی ملایم بهره مند گردید.

ایجاد نوعی آب و هوا در یک منطقه و یا یک کشور صرفاً با کاهش احتمال آن در منطقه‌ای دیگر میسر می‌گردد. در سال 1973، هندوراس کشور آمریکا را متهم کرد که با دزدیدن باران و تغییر مسیر توفان «فی فی» با هدف نجات صنعت جهانگردی خود، این کشور را با خشکسالی عظیمی روبرو ساخته است. این توفان خساراتی به بار آورد که در تاریخ هندوراس بی سابقه بود! السالوادور نیز اتهاماتی مشابه به آمریکا وارد آورد، و ژاپن مدعی شد که با ایجاد توفان در «گوام»، باران لازم برای ادامه حیاتش را دزدیده‌اند. در این حال، زیمبابوه کنونی و اسرائیل به دزدیدن باران کشورهای همسایه متهم شدند. طبق شایعات، دگرگونی عظیم آب و هوایی سال‌های 83-1982 ناشی از پدیده «ال نینو» در اقیانوس آرام نیز بر اثر اقدامات شوروی در یونوسفر پدید آمد. اما، به شکلی شگفت‌انگیز بازگشت «ال نینو» پس از آن تأثیراتی مشابه بر جای نگذارد.

در دسامبر 1975، «هوارد بندیکت» خبرنگار آسوشیتدپرس، در گزارشی پیرامون جنگ آب و هوایی باعنوان «آب و هوا، سلاحی مخفی؟»، درمورد علت تکذیب وجود چنین سلاح‌هایی از سوی سخنگویان آمریکایی و روس نوشت: «اگر آن‌ها اعتراف کنند که از سلاح‌های برتر آب و هوایی برخوردارند، تصور واکنش مردم چندان دشوار نخواهد بود. چرا که، کمترین ناهنجاری آب و هوایی آن‌ها را به این فکر می‌اندازد که: جنگ است!»

و البته، نگران نکردن افکار عمومی یک اولویت است و رسانه‌های تحت کنترل کشورها در این راستا بسیار می‌کوشند. در فرانسه که سانسور در مورد پدیده‌های آب و هوایی کامل است، تنها یک نویسنده- «ژان مارک فیلترمن» کتابی در مورد جنگ آب و هوایی به نگارش درآورد که «سلاح‌های تاریکی» نام دارد. «ژان موسی برتبرگ»، خبرنگار هفته نامه «و.اس.د.» نیز این شهامت را یافت که بنویسد: «سرویس‌های مخفی به دنبال تخیلات خود می‌روند. توفان‌های دسامبر 1999 پدیده‌ای طبیعی بود یا حمله تروریستی؟» این روزنامه‌نگار در تحقیقاتی پیرامون سرویس‌های ویژه و نظامی مختلف آمریکا در سال 1970 فاش ساخت که «زبیگنیو برژینسکی» در کتابی پیرامون کنترل وضعیت آب و هوا تحت عنوان «بین دونسل»، پرده از برنامه‌ی نظامی جنگ مخفی جدید آمریکا برداشته است. جنگی نامرئی با هدف نابودی بخش‌های مختلف تولید در کشورهای رقیب: «تکنیک‌های تغییر آب و هوا می‌تواند در راستای ایجاد دوران‌های طولانی خشکسالی و یا بارانی به کار رود.» سلاحی خاموش برای جنگی بی صدا!

کنترل افکار
دانشمندان می‌گویند، نظامیان هنوز در مراحل تجربی کارهای خود قرار دارند، اما در همین حد نیز نتایج بدست آمده بسیار «نویدبخش» است. نشریه «دیفنس نیوز»، ارگان نظامی رسمی آمریکا (شماره 19، مورخ 13 آوریل 1992) پیرامون جنگ خلیج فارس و عملیات «توفان صحرا» در سال 1991 نوشت: «ایالات متحده در میدان نبرد سلاحی الکترومغناطیسی^[6] به کار گرفت که هدفی دوگانه داشت: قطع هرگونه ارتباط رادیویی دشمن، و تأثیری وحشتناک در زمینه جنگ روانی! بدین ترتیب، بهتر می‌توان درک کرد به چه دلیل ده‌ها سرباز عراقی بدون جنگیدن خود را تسلیم کردند.

دیگر شکل به‌کارگیری تکنولوژی چند‌منظوره ی هارپ، انتقال مقادیر بسیار بزرگ انرژی بدون استفاده از کابل است، که به عنوان مثال برای تغذیه باتری‌های یک زیردریایی الکتریکی کاربرد دارد. اما، زمینه‌ی اجرایی دیگری نیز وجود دارد که بسیار وحشتناک است: کافی است آزمایش‌های مخفی و وحشتناک انجام گرفته بر روی سربازان بیچاره را به خاطر آوریم که طی آنها مقادیر زیادی موادمخدر به منظور تغییر رفتار این سربازان به آنها تزریق گردید. و یا، همان طور که در بالا بدان اشاره شد، تأثیرگذاری بر فعالیت‌های مغزی به کمک امواج الکترومغناطیسی. دکتر «نیک بگیچ» بی‌تردید تأکید می‌کند که یکی از اهداف پروژه «هارپ» کاربردی کردن چنین سلاحی است. «خوزه دلگادو» و یا دکتر «رابرت بکر» موفق شده بودند نشان دهند که امواجی از نوع «امواج بسیار بلند^[7]» به همراه یک جریان آلترناتیو فرکانس‌هایی را پدید می‌آورد که می‌توان از آنها با نتایجی کاملاً ملموس استفاده کرد. بنابراین، قابل درک است که تکنولوژی‌هایی از این دست برای کارشناسان استراتژی پنتاگون بسیار جذاب بنمایند.

برگرفته از سایت «نت شهر» با اصلاحات و تصحیح

مطالب مرتبط:

پیش بینی پیدایش سلاح های موتاسیونی و ژئوفیزیکی

برای خواندن بیش‌تر:

سایت هارپ در دانشگاه آلاسکا

ژورنال دستکاری آب و هوا

توانایی صربستان در ایجاد اختلالات ذهنی توسط امواج الکترومغناتیسی

دولت هند می‌گوید شبکه‌ی آنتن‌های نظامی آمریکا سبب گرمایش زمین شده است

پانویس ها:

[1] HAARP = High-Frequency Active Auroral Research Program

[2] Joint Vision 2020

[3] Arco

[4] Apti-Arco

[5] Militar Wave

[6] EMP Weapon

[7] ELF = Extreme Low Frequency

نوامبر 23, 2017

آگاهی هایی در مورد «شنیدگرانِ موج کوتاه» یا «اس.دبلیو.ال.»ی‌ها – بخش 6 (پایانی)

شنونده‌ی موج کوتاه، گوش‌سپارنده به موج کوتاه، شنودکننده‌ی موج کوتاه، موج کوتاه شنو،… یا آن طور که من می‌پسندم «شنیدگر موج کوتاه»، هر چه که دوست دارید این سرگرمی را بنامید، اما از جذاب بودن آن چیزی کم نمی شود! این نوشتار راهنمایی است که انجمن مردم‌نهاد«باشگاه رادیوآماتوری آلمان»، که زیرمجموعه‌ی «اتحادیه‌ی فدرال (سراسری، کشوری) مخابرات آماتوری در آلمان» است، برای آگاهی‌بخشیِ همگانی در مورد این سرگرمی علمی، که به فرنگی به آن SWL = Short Wave Listener می‌گویند، منتشر کرده است

یک رادیوی موج کوتاه خوب و یک آنتن خوب تنها ابزار لازم برای آغاز این سرگرمی علمی است

قهرمان دریافت رادیوییِ آلمان (DEM)

عنوان « قهرمان دریافت رادیوییِ آلمان (DEM)» به شنیدگران موج کوتاه و به رادیوآماتورهای داری پروانه از طرف مدیریت آموزش، جوانان و آموزش‌های تکمیلیِ باشگاه رادیوآماتوری آلمان (DARC) اعطا می‌گردد و یک جایزه و تقدیر رسمی برای هموندان باشگاه رادیوآماتوری آلمان است.

دیپلم پایه – برنز

1- شرایط عمومی

درخواست‌کننده باید هموند باشگاه رادیوآماتوری آلمان (DARC) باشد یا به یکی از گروه‌های همکار باشگاه تعلق داشته باشد. درخواست‌کننده باید کمینه یک سال به عنوان شنیدگر موج کوتاه فعال بوده باشد.

درخواست‌کننده‌ی DEM باید دارنده‌ی یک شناسه‌ی‌DE باشد و آن را در درخواست خود اعلان کند.

درخواست‌کننده باید مدرکی مبنی بر مالکیت یک گیرنده‌ی موج کوتاه ارایه دهد که کمینه پنج باند رادیوآماتوری را زیر پوشش قرار دهد.

درخواست‌کننده باید یک DLD–SWL 100 داشته باشد که آن را به عنوان شنیدگر موج کوتاه دریافت کرده بوده باشد.

2- پیام‌های شنیده‌شده‌ی ضروری

در باند 3/5 مگاهرتز:

بایستی 5 کارت تایید‌تماس از ایستگاه‌های رادیوآماتوری از سه قاره ارایه گردد که از آنها 3 کارت از ایالات متحده و یا کانادا باشد (5 کارت تایید‌تماس)

در باندهای 7 مگاهرتز، 14 مگاهرتز، 21 مگاهرتز و 28 مگاهرتز:

به ازای هر باند فرکانسی باید 6 کارت تایید‌تماس از هر 6 قاره (جمع 144 کارت تایید‌تماس) ارایه شود.

در باندهای 1/8 مگاهرتز یا 144 مگاهرتز

بایستی یا کارت‌های تایید‌تماس باند 2 متر از 6 ایستگاه رادیوآماتوری با فاصله‌ای بیش از 300 کیلومتر از مکان شنیدگریِ درخواست‌کننده، یا کارت‌های تایید‌تماسی از سه کشور مختلف WAE یا سه قاره‌ی مختلف (از طریق ماهواره)، و یا مخلوطی از این‌ها (در مجموع 6 کارت تایید‌تماس) ارایه گردد. برای دریافت فهرست کشورهای WAE اینجا را کلیک کنید.

از هر علامت خطاب به ازای هر باند فقط یکی محسوب می‌شود.

درخواست گواهی قهرمان شنیدگری آلمان DEM

درخواست DEM باید همراه با گواهی انجمن محلی متقاضی (بند ب در فرم درخواست DEM) و کارت‌های تایید تماس درج شده در این فرم باسد. در پایین درخواست DEM ستون‌های پرکردن مطالب مرتبط پیش‌بینی شده است. درخواست‌کننده باید تمبر کافی برای پس فرستادن کارت‌های تایید تماس و یک پاکت که روی آن نشانی خود را نوشته باشد، به همراه تقاضای خود بفرستد.

همه‌ی درخواست‌ها برای اعطای این گواهی‌ها برای شنیدگران زیر 25 سال رایگان است. دیگر شنیدگران موج کوتاه و رادیوآماتورهای پروانه‌دار کارمزدی برابر 10 یورو به اضافه‌ی هزینه‌ی پس فرستادن کارت‌های تایید تماس خواهند پرداخت. پاکت درخواست به این نشانی فرستاده می‌شود:

Dieter Stein, DL1NAI

Eichenring 11

91090 Effeltrich

فسخ گواهی قهرمان شنیدگری آلمان DEM

با اخراج یا استعفا از باشگاه رادیوآماتوری آلمان یا هر یک از انجمن‌های آن، با رفتار ناشایست، اعمال کلاه‌بردارانه و یا سلب صلاحیت در عرصه‌های رقابت ملی یا بین‌المللی، عنوان «قهرمان دریافت رادیویی آلمان» ضمن اعلان در نشریه‌ی CQ DL باطل می‌شود.

ارتقای فعالیت: قهرمان دریافت آلمان (نقره)

این ارتقا برای دارندگان گواهی DEM برنز پیش‌بینی شده است.

درخواست‌کننده باید دارنده‌ی گواهی DLD–SWL 200 باشد.

درخواست‌کننده باید در جمع 160 برگ کارت تایید تماس (از هر علامت خطاب به ازای هر باند فقط یکی محسوب می‌شود) ارایه کند که شرایط زیر را داشته باشند:

در باند 3/5 مگاهرتز:

بایستی 10 کارت تایید‌تماس از ایستگاه‌های رادیوآماتوری از قاره‌های مختلف (به جز اروپا) ارایه گردد که از آنها 6 کارت از ایالات متحده و یا کانادا باشد (10 کارت تایید‌تماس).

در باندهای 7 مگاهرتز، 14 مگاهرتز، 21 مگاهرتز و 28 مگاهرتز:

به ازای هر باند فرکانسی باید 6 کارت تایید‌تماس از هر 6 قاره (جمع 144 کارت تایید‌تماس) ارایه شود.

در باندهای 1/8 مگاهرتز یا 144 مگاهرتز

ارتقای فعالیت: قهرمان دریافت آلمان (طلا)

ارتقای فعالیت برای دارندگان دیپلم نقره‌ای در نظر گرفته شده است.

درخواست‌کننده باید دارنده‌ی DLD–SWL 500 باشد.

درخواست‌کننده باید بتواند در مجموع 400 برگ کارت تایید‌تماس (از هر علامت خطاب به ازای هر باند فقط یکی محسوب می‌شود) ارایه دهد که دارای کیفیت زیر باشند:

در باند 3/5 مگاهرتز:

بایستی 25 کارت تایید‌تماس از ایستگاه‌های رادیوآماتوری از قاره‌های مختلف (بجز اروپا) ارایه گردد که از آنها 15 کارت از ایالات متحده و/یا کانادا باشد (25 کارت تایید‌تماس)

در باندهای 7 مگاهرتز، 14 مگاهرتز، 21 مگاهرتز و 28 مگاهرتز:

به ازای هر باند فرکانسی باید 15 کارت تایید‌تماس از هر 6 قاره (جمع 360 کارت تایید‌تماس) ارایه شود.

در باندهای 1/8 مگاهرتز یا 144 مگاهرتز

بایستی یا کارت‌های تایید‌تماس باند 2 متر از 15 ایستگاه رادیوآماتوری با فاصله‌ای بیش از 300 کیلومتر از مکان شنیدگریِ درخواست‌کننده ارایه شود، یا کارت‌های تایید‌تماسی از سه کشور مختلف WAE یا سه قاره‌ی مختلف (از طریق ماهواره)، و یا مخلوطی از این‌ها (در مجموع 15 کارت تایید‌تماس) ارایه گردد.

(پایان)

مطالب مرتبط:

آگاهی‌هایی در مورد «شنیدگرانِ موج کوتاه» یا «اس.دبلیو.ال.»ی‌ها – بخش 1

آگاهی‌هایی در مورد «شنیدگرانِ موج کوتاه» یا «اس.دبلیو.ال.»ی‌ها – بخش 2

آگاهی‌هایی در مورد «شنیدگرانِ موج کوتاه» یا «اس.دبلیو.ال.»ی‌ها – بخش 3

آگاهی‌هایی در مورد «شنیدگرانِ موج کوتاه» یا «اس.دبلیو.ال.»ی‌ها – بخش 4

آگاهی‌هایی در مورد «شنیدگرانِ موج کوتاه» یا «اس.دبلیو.ال.»ی‌ها – بخش 5

برای آگاهی بیش‌تر:

چند مقاله برای نوآموزان رادیوآماتوری

نوامبر 21, 2017