بلاگ

زایش اینترنت یا زبان سرخپوستی

.

.

من از سال 1378 به بعد دوباره به سمت طراحی و ساخت مدارات اتوماسیون صنعتی بازگشتم. همچنین، در این زمان اینترنت به وجود آمده بود که من با یکی از دوستانم در تهران یک مرکز آی.اس.پی. بنیان‌گذاری کردیم که شامل یک آپارتمان 90 متری در خیابان آپادانا در نزدیک پل سید‌خندان و حدود 260 خط تلفن و یک خط «لیزد لاین» (Leased Line) و یک «دیش رسیور» در باند C بود. در این زمان من استفاده از نرم افزار «یاهو مسنجر» را یاد گرفتم.

کار بی‌وقفه، از ساعت 8 صبح تا 1 الی 2 شب، در یک شرکت که طرف قرارداد اتوماسیون با من بود، بانی آن شد که گنجینه‌ی کلمات انگلیسی عامیانه در ذهن من بزرگ‌تر شود. البته مطالعه کتاب‌های گروه 300 الکتور به زبان انگلیسی و کتاب‌های زبان برنامه‌نویسی و سیستم عامل به زبان انگلیسی و الان چت عامیانه باعث شده بود من از گنجینه‌ی لغات خوبی برخوردار بشوم، ولی متاسفانه در دستور زبان فقط نمی‌توانم به خودم نمره‌ی بهتری از صفر بدهم و انگلیسی صحبت کردن من مانند حرف‌زدن سرخپوست‌های فیلم‌های وسترن است که به زبان سفید‌پوست‌ها صحبت می‌کنند و این مشکل تا امروز هم ادامه دارد.

ادامه دارد…

قسمت 5

قسمت 3

.

.

مطالب مرتبط:

سر و جان فدای کریستال کوارتز

از یادداشت های یک رادیوآماتور

.

.

www.etesalkootah.ir ||   2018-02-17 ©  2015 www.etesalkootah.ir  © All rights reserved. تمامی حقوق برای www.etesalkootah.ir محفوظ است. بیان شفاهی بخش یا تمامی یک مطلب از www.etesalkootah.ir در رادیو،  تلویزیون و رسانه های مشابه آن با ذکر واضح “اتصال کوتاه دات آی آر” بعنوان منبع مجاز است. هر گونه  استفاده  کتبی از بخش یا تمامی هر یک از مطالب www.etesalkootah.ir در سایت های اینترنتی در صورت قرار دادن لینک مستقیم و قابل “کلیک” به آن مطلب در www.etesalkootah.ir مجاز بوده و در رسانه های چاپی نیز در صورت چاپ واضح “www.etesalkootah.ir” بعنوان منبع مجاز است.

.

از بیل گیتس تا استادی با دیپلم هنرستان

.

.

از هنگام جوانی که من زندگی اقتصادی خود را شروع کردم همیشه جای خالی ابزاری مانند کامپیوتر را در جامعه و در زندگی بشری حس می‌کردم. درست است که من علاقه زیادی به فعالیت ارتباط رادیویی داشتم، ولی امیدی به آن نداشتم که فعالیت فنی روی رادیو بتواند گره‌های اقتصادی زندگی آدمی مثل من را باز کند.

دوستی من با رادیوآماتورهای کوشنده و پرتلاشی مانند آقای داوود علی‌پور و علی قنبری به زمان نزدیک انقلاب 57 ایران یا یکی دو سال بعد از انقلاب بازمی‌گردد. این دو دوست من امید داشتند که گسترش دانش ارتباط رادیویی بتواند در حرکت اقتصادی موثر باشد ولی من نه! حتی تا امروز این موضوع بین ما سه نفر با این گونه دید مطرح نشده و شاید هیچ وقت مطرح نشود، ولی من با این که آدم مدرک‌گرایی نبوده‌ام و برای مدارک تحصیلی ارزش فوق‌العاده‌ای قایل نمی‌شدم، همیشه در دانش طراحی سخت‌افزار و طراحی نرم‌افزار کامپیوتر پیشتاز بودم و پایه اقتصادی زندگی‌ام روی آن بنا شده و همیشه به ارتباط رادیویی به دید یک تفریح نگاه می‌کردم و هنوز این دید ادامه دارد. لذا، حرکت آشنایی‌ام با «جانوری» به نام میکروپروسسور یا همان آی.سی. سی.پی.یو.، قبل از انقلاب فرهنگی دهه‌ی 60 و در دانشگاه علم و صنعت تهران رخ داد.

آشنایی فقط در حد شنیدن نام این آی.سی. و دانستن دو شماره به طور نمونه بود: آی.سی. 4040 ساخت اینتل و آی.سی. 8080 ساخت اینتل که کمی بعد از آن، یا همان زمان، آقایی به نام «بیل گیتس» که یک دانش‌آموز بود، به اینتل خبر داد که توانسته مفسر «بیسیک» را روی 8080 بنویسد و تست کند. البته چون پول کافی برای خرید این آی.سی. نداشته، یک سیمولاتور 8080 روی کامپیوتر دبیرستان اجرا کرده و مفسر یا «اینترپِرِتر» بیسیک را روی آن تست کرده است. البته این خبر چند سال بعد به گوش من رسید. زمانی که این خبر به دستم رسید، داشتم با «ماشین لنگویج» زد هشتاد دست و پنجه نرم می‌کردم. البته در جمع در حدود 5 ساعت با یک زد ایکس 81 بازی کرده بودم و یک بار از ساعت 1 شب تا 7 صبح توانسته بودم از یک کامپیوتر آتاری 600 ایکس.ال. استفاده کنم.

.

.

تقریبا از سال 64 به بعد بود که خدمات حرفه‌ای خودم را روی برنامه‌نویسی روی کامپیوترهای خانگی شروع کردم که این حرکت تا سال 1378 ادامه داشت و محصول آن، نوشتن هزاران برنامه حسابداری، انبار‌داری و موتور پول و نرم‌افزار‌های خاص کامپایلر به زبان C و . . . شد که حتی بعضی از آنها پروژه‌های سنگین دانشگاهی بودند به طوری که حتی استفاده از برخی از نرم‌افزا‌هایی که نوشته بودم برای اولیای دانشگاه نیز سنگین بود.

پس از حضور ممتد در دانشگاه برای آموزش نرم‌افزار‌های ایجاد شده، کم کم جذب دانشگاه شدم و با همان مدرک دیپلم اتومکانیک و معرفی‌نامه‌ی کتبی از یک آموزشگاه زیر نظر سازمان آموزش فنی و حرفه ای استان گیلان، در دانشگاه مشغول تدریس شدم و  واحد‌های زبان برنامه‌نویسی اسمبلی، زبان C، پاسکال، فرترن، ساختمان داده‌ها، سخت‌افزار و مبانی کامپیوتر را آموزش می‌دادم.

ناگفته نماند، اولین بار آموزش‌دادن و کلاس‌داری  را در شرکتی به نام «زرگان کامپیوتر» در تهران فرا گرفتم. زرگان کامپیوتر در آن زمان یک شرکت خدمات پستی مانند شرکت تیپاکس بود و با تکیه بر شرایط من و بنیه‌ی مدیر‌عامل آن که دانش‌آموخته‌ی مدرسه عالی کامپیوتر قبل از انقلاب بود (آقای رضا ساسانی) تبدیل به یک غول آموزشی در رشته کامپیوتر شد.

البته من اداره کردن کلاس و کند‌تر کردن مطالب تدریس شده را از این آقا یاد گرفتم ( چون قبل از آن مطالب را فشرده و تُند یاد می‌دادم و کسی قادر به یاد گیری نبود!)

اما چرا گیلان؟ من پس از آشنایی با همسرم در تهران و ازدواج با ایشان  به استان گیلان مهاجرت کردم و شرکتی به نام «زرین کامپیوتر» ایجاد کردم که فعالیت اصلی آن آموزش کامپیوتر بود و زیر پوشش این آموزشگاه طراحی نرم‌افزار، فروش و تعمیرات کامپیوتر نیز انجام می‌دادم و همچنین با شرکت‌های مختلف قرارداد پشتیبانی برای سامانه‌های کامپیوتری‌شان منعقد می‌کردم.  من علاوه بر تامین هزینه زندگی‌مان می‌توانستم کمی هم پس‌انداز کنم و به مرور، با کار و تلاش و با همدلی خانواده توانستیم شرایط رضایتبخشی از نظر اقتصادی ایجاد کنیم.

ادامه دارد…

قسمت 4

قسمت 2

.

.

مطالب مرتبط:

سر و جان فدای کریستال کوارتز

از یادداشت های یک رادیوآماتور

.

.

www.etesalkootah.ir ||   2018-02-17 ©  2015 www.etesalkootah.ir  © All rights reserved. تمامی حقوق برای www.etesalkootah.ir محفوظ است. بیان شفاهی بخش یا تمامی یک مطلب از www.etesalkootah.ir در رادیو،  تلویزیون و رسانه های مشابه آن با ذکر واضح “اتصال کوتاه دات آی آر” بعنوان منبع مجاز است. هر گونه  استفاده  کتبی از بخش یا تمامی هر یک از مطالب www.etesalkootah.ir در سایت های اینترنتی در صورت قرار دادن لینک مستقیم و قابل “کلیک” به آن مطلب در www.etesalkootah.ir مجاز بوده و در رسانه های چاپی نیز در صورت چاپ واضح “www.etesalkootah.ir” بعنوان منبع مجاز است.

.

«مجله دانشمند» و هزاران سوال بی‌جواب در ذهن من …

.

.

مجموعه‌ای که در اینجا در چند قسمت به خوانندگان گرامی تقدیم می‌شود، بخشی از زندگینامه‌ی آقای محمد مبینی، رادیوآماتور پیشکسوت است که توسط خود ایشان نگاشته شده و ایشان با مهر فراوان آن را برای انتشار در اختیار این تارنما قرار دادند. اهمیت چنین «اتوبیوگرافی» پیش از هر چیز روشن کردن آن مسیر پر پیچ و خمی است که امر «رادیوآماتوری» از ابتدا تا امروز در کشور ما پیموده است. در کنار آن شرح زندگی آقای مبینی که در دوران پهلوی آغاز می‌شود و با تجربه‌های انقلاب و انقلاب فرهنگی و جنگ همراه می‌شود، به معنای حقیقی کلمه یک «حکایت موفقیت» است. حکایتی که می‌تواند چراغ راه نسل امروز باشد.

.

.

مقدمه

سال‌های آغازین: از رادیوگوشی تا انقلاب فرهنگی

من، محمد مبینی، متولد 22 خرداد 1339، در یکی از محله‌های تهران که «دروازه شمیران» نام دارد به دنیا آمدم و فرزند دوم خانواده بودم. در حدود 15 سالگی به علم الکترونیک علاقه‌مند شدم و با ساختن رادیو‌گوشی فعالیت خود را آغاز کردم و در سن 17 سالگی با رویت مرتب چند صفحه آخر «مجله دانشمند» که بعضی از اوقات نقشه واکی‌تاکی 27 مگاهرتز را از طرف آقای «علی اکبر شهبازی» چاپ می‌کرد، خیره می‌شدم و در رویای خود واکی‌تاکی داشتم. این قدر خطوط نقشه را دنبال می‌کردم تا پی می‌بردم که با فشار دادن یک گروه کلید، دستگاه به یک فرستنده و با رها‌کردن همان گروه کلید به گیرنده تبدیل می‌شود.

هزاران سوال بی‌جواب در ذهن داشتم: این بوبین‌ها چند دور است؟ خارجی‌ها چگونه یک رادیو را تنظیم می‌کنند که همه رادیو‌ها رادیو ایران را درست در یک نقطه می‌گیرند؟ چرا وقتی آی.اف.‌ها را می‌چرخانیم، دیگر رادیو در تمام جهات دریافت خوبی ندارد؟ و . . . .

یک بار به «آموزشگاه آفرین» مراجعه کردم که در کلاس رادیو ثبت نام کنم. به نظرم دو مشکل اساسی وجود داشت:

1) قیمت کلاس و تجهیزات لازم با بودجه من جور در نمی‌آمد

2) برخورد منشی شرکت که برای من توضیح داد که مطالب آموزشی داخل کلاس چیست، بسیار سطحی و ناکافی بود و فقط گفت: “یک کلاس است. از این رادیو‌های یک موج می‌سازید”. همین!

به نظر من جالب نیامد. آن زمان کسی نبود به من بگوید دانشگاه‌ها، هنرستان‌های سازمان آموزش فنی و حرفه‌ای، و آموزش و پرورش همین اطلاعات را مجانی می‌دهند! جایی که مبلغ و قیمت مطرح نباشد، اطلاعات انتقالی بی‌نهایت ارزش دارد. هدف آموزش است. آموزشی که به کسب آلوده نیست و پاک و زلال است …

خوب،

پس از مدتی مجله «رادیو تلویزیون» به عنوان ویژه‌نامه از مجله دانشمند جدا شد و به صورت مستقل به چاپ می‌رسید.

.

.

با گسترش جهانیِ علم الکترونیک به عرصه‌های جدیدی مانند خودرو، تجهیزات پزشکی، مخابرات ماهواره‌ای و انفورماتیک، و همچنین حضور روزافزون الکترونیک در صنایع مختلف، نام مجله‌ی «رادیو تلویزیون»، پس از انتشار 35 شماره، به «مجله الکترونیک» تغییر یافت.  حالا این مجله‌ی تازه را می‌خواندم.

.

.

هنوز هم توان علمی و فنی و مالی کافی برای ساختن مدارات و استفاده از اطلاعات موجود در مجله را نداشتم. هنوز به مدارات خیره می‌شدم و با دیدن بیش از حد مدارات و توجه به تشابهات و اختلافات مدارت و عملکرد اعلام شده از طرف کسی که مدار را معرفی کرده بود به کار ترانزیستور و بقیه قطعات الکترونیک پی می‌بردم.

ضمناً هنوز ساخت کیت‌های تولید‌شده از طرف «موسسه مهران کیت» و «جنرال الکترون کیت» به صرفه‌ترین و عملی‌ترین راه برای ساخت یک مدار الکترونیکی بود.

.

.

آقای فرزاد رئیس‌دانا در آن زمان برای من شخصی بود که مطلقاً دست نایافتنی بود. من باور نمی‌کردم که اگر با دفتر ایشان تماس بگیرم و از ایشان یا مسوول دفتر ایشان وقت بگیرم، می‌توانم حضوری طی مدت 4 دقیقه بدون تلف‌کردن وقت زیادی از ایشان حضوراً تشکر کنم و بگویم که نتیجه زحمات شما تمام امید ما به زندگی است. ندانستن این که آقای فرزاد قابلیت دسترسی دارد، یک فقر فرهنگی بزرگ بود.

مثل دانش‌آموزی که در مقطع ابتدایی اصلا تصور نمی‌کند که معلم او یک آدم معمولی است و ممکن است بیمار شود یا مشکل داشته باشد یا به سینما برود یا …

فقر فرهنگی در آن زمان بیداد می‌کرد، حداقل در مورد من این‌طور  بود. به هر حال… بگذریم

طرح‌های آقای محمد عاملی عالی بودند، ولی من جسارت ساخت آنها را نداشتم. تنها به خود اجازه می‌دادم که فرستنده اف.ام. با 2 و یا 3 ترانزیستور بسازم و با بالا بردن ولتاژ تغذیه آن، بعضی اوقات تا 35 ولت، و آنتن خوب و اندازه‌گیری توان آر.اف. انتشاری از آنتن دایپل 102 مگاهرتز و پخش موزیک از اف.ام. 102 مگاهرتز به شعاع تا حدود 2 یا 3 کیلومتر یک دایره حداکثر تا قطر 6 کیلومتر را زیر پوشش فرستنده خود بگیرم.

الان دیگر منبع تغذیه با رگولاتور هم طراحی می‌کردم و می‌ساختم. خوب هم کار می‌کردند. محاسبه مدارات را با شرکت در کلاس‌های «دانشگاه علم و صنعت» بدون هزینه یاد می‌گرفتم.

در آن زمان شرکتی در خیابان ویلا وجود داشت به نام «کوولت» که صاحب آن شخصی به نام آقای «دکتر انجرقلی» بود. ایشان استاد دانشگاه بودند. ضمناً به تصور من ایشان اولین وارد‌کننده آی.سی.‌های تی.تی.ال. و سی.موس بودند. البته شرکت «اکو کیت آبادان» و «شرکت دالبی» در دولت‌آباد هم وجود داشتند، اما شرکت کوولت دم دست‌تر و کیت‌هایی، که آنها را پروژه می‌نامید، ساده‌تر و ارزان‌تر بودند.

به طور مثال کیت شمارنده دیجیتال یک رقمی که از یک آی.سی. تی.تی.ال. 7490 و یک 7447 و یک سون سگمنت MAN71 ساخت HP و یک قطعه مدار چاپی تشکیل شده بود حدود 22 تومان (220 ریال) قیمت داشت. ساخت این کیت‌ها من را با «لاجیک» و مدارات منطقی آشنا کرد.

من پس از آشنایی با مدارات لاجیک به دانشگاه علم صنعت رفتم و در کلاس «لاجیک دیجیتال 1» به استادی آقای دکتر نادری شرکت کردم. روش تدریس ایشان بسیار جالب بود و جنب و جوش من در کلاس بانی شد که چند نفر از دانشجویان از من خواستند که برای ایشان کلاس کمکی ایجاد کنم. من هم این کار را کردم، با توجه به این که در هنرستان در رشته اتومکانیک هنرجو بودم و هنوز دیپلم هم نگرفته بودم!!

من از این که دیدم دانشجویان اصلا علاقه به یادگیری ندارند و فقط دنبال سوالات امتحانی می‌گردند، شوکه و ناراحت شدم. از این که دیدم

آنها از تکرار مطالب راضی نیستند و گفتند: «اگر ما این‌ها را می‌خواستیم یاد بگیریم خوب آقای نادری یاد می‌داد» و این که «ما فقط دنبال گرفتن نمره هستیم» … حیرت زده بودم و این موضوع را در کلاس مطرح کردم که «هر کدام از شما یک صندلی را اشغال کرده‌اید و این حرکت شما بانی آن است که به ازای هر کدام از شما یک نفر علاقه‌مند حقیقی از این کلاس‌ها حذف شده است. با این حرکت خود، ناخواسته بانی خجالت‌کشیدن دانشجویان و ادامه نیافتن آن کلاس شدم. به هر حال، در علم و صنعت بود که منطق مدارات ترتیبی و ترکیبی را که دو نوع کلی مدارات دجیتال بود، یاد گرفتم.

بالاخره دیپلم را گرفتم و سپس انقلاب از راه رسید و جنب و جوش تحولات عمیقی که در کشور به وجود آمد، از جمله « انقلاب فرهنگی»، برای نسل من به معنی پایان درس‌خواندن در مقطع دیپلم به دلیل بسته‌شدن دانشگاه‌ها بود. البته من خیلی هم درس‌خوان نبودم، اما آنچه که اتفاق افتاد، مسیر زندگی من و مانند من را عوض کرد.

ادامه دارد…

قسمت 2

.

.

مطالب مرتبط:

سر و جان فدای کریستال کوارتز

از یادداشت های یک رادیوآماتور

.

.

www.etesalkootah.ir ||   2018-02-16 ©  2015 www.etesalkootah.ir  © All rights reserved. تمامی حقوق برای www.etesalkootah.ir محفوظ است. بیان شفاهی بخش یا تمامی یک مطلب از www.etesalkootah.ir در رادیو،  تلویزیون و رسانه های مشابه آن با ذکر واضح “اتصال کوتاه دات آی آر” بعنوان منبع مجاز است. هر گونه  استفاده  کتبی از بخش یا تمامی هر یک از مطالب www.etesalkootah.ir در سایت های اینترنتی در صورت قرار دادن لینک مستقیم و قابل “کلیک” به آن مطلب در www.etesalkootah.ir مجاز بوده و در رسانه های چاپی نیز در صورت چاپ واضح “www.etesalkootah.ir” بعنوان منبع مجاز است.

.

این هفته، پس از بیش از نیم قرن تلاش دوستداران مخابرات آماتوری، نخستین انجمن رسمی رادیوآماتوری ایران بنیاد نهاده شد

.

با همت و تلاش و پیگیری خستگی‌ناپذیر گروهی از رادیوآماتورهای پیش‌کسوت، آرزوی 50 ساله‌ی دوستداران مخابرات غیرحرفه‌ای برآورده شد و در روز هفتم بهمن ماه جاری اولین انجمن قانونی رادیوآماتوری ایران با نام رسمی «انجمن رادیوآماتوری پارسیان» تاسیس شد.

هیات موسس این انجمن عبارتند از آقایان:

.

.

تا پیش از این، افراد و جمع‌های متعددی در طول نیم قرن تلاش کرده بودند تا به وضعیت رادیوآماتوری ایران سر و سامانی ببخشند و راه را برای فعالیت مجاز رادیوآماتوری در کشور باز کنند که هر بار اگر به بن‌بستی نرسیده بودند، تنها موفق به کسب دستاوردهای اندک و موقتی شده بودند که البته همان‌ها هم درخور تحسین و قدردانی است. حرکتی که امروز به تاسیس انجمن رادیوآماتوری پارسیان انجامید، اما، از ابتدای سال جاری و مشخصاً از دهم فروردین ماه 1396 با ملاقات‌ها و دیدارهایی بین دوستداران و عاشقان رادیوآماتوری آغاز شد. این همفکری‌ها و همیاری ها جرقه‌ای شد برای روشن شدن چراغ تشکل‌های رادیوآماتوری در ایران.

اولین جلسه ی هیات موسس انجمن در تاریخ بیست و دوم آبان ماه سال جاری در محل کار آقای علیپور واقع در خیابان جمهوری و با حضور همه‌ی اعضای موسس برگزار شد. در این نشست نشانی جدید انجمن (محل فعلی) و تاریخ نقل‌مکان (1396/11/21) تعیین گردید. علاوه بر این، آقای علی قنبری به عنوان نماینده‌ی تام‌الاختیار هیات موسس برای مراجعات و مکاتبات با ادارات و وکیل انجمن در طول فرآیند ثبت انجمن انتخاب شدند.

.

.

در نشست دوم هیات موسس، اعضای هیات مدیره‌ی موقت انجمن انتخاب شدند و در واقع این جلسه‌ی هیات موسس، همزمان اولین نشست هیات مدیره‌ی انجمن نیز شد.

نگارنده‌ی این نوشتار از راه دور، اما به طور دایمی و منظم، در جریان تلاش‌های ارزشمند و بی‌وقفه‌ی این دوستان رادیوآماتور قرار داشت و شاهد بود که این جمعِ پرتلاش چه لحظات پر از بیم و امیدی را پشت سر گذاردند و چه کار اقناعی و تشریحی و روشنگرانه‌ی سنگین و اعصاب‌سوزی را در ارتباط با شناساندن رادیوآماتوری به عنوان یک فعالیت غیرانتفاعیِ اجتماعی- علمی ارزشمند و هدف‌های انسان‌دوستانه و سودمند آن برای توجیه و جلب نظر مثبت تصمیم‌گیرندگان به انجام رساندند تا اندک اندک همه‌ی سنگ‌ها از پیش پای امر رادیوآماتوری برداشته شود و راهِ رسیدن به تاسیس انجمن، گام به گام و با افت‌و‌خیز فراوان، پیموده شود. یک قلم می توان به انتخاب نام انجمن اشاره کرد که بدون دخالت فرهنگستان زبان، امکان استفاده از عبارت بیگانه‌ی «رادیوآماتوری» امکان‌پذیر نمی‌شد.

در میان تلاش‌های دیگر هموندان و بانیانی مانند رادیوآماتور پیشکسوت، آقای سجادیان، و دکتر فرد در سازمان تنظیم مقررات رادیویی که مقدمات استارت این پروژه را فراهم کردند، زحمات و صرف وقت و پیگیری خستگی‌ناپذیر و تعهد عاشقانه‌ی آقای داوود علیپور سعیدآبادی و آقای علی قنبری، در هماهنگی با مشاوره‌ها و راهنمایی‌های کارشناسانه‌ی آقای بهمنی، به ویژه برجسته و درخور تقدیر است و در نوشتار جداگانه‌ای بدان خواهم پرداخت. به جرات می‌توانم بگویم که بدون وجود و فعالیت مستمر این سه نفر، رادیوآماتوری ایران هنوز راه زیادی تا رسیدن به تشکّل رسمی در پیش رو می‌داشت.

.

از سمت چپ: آقایان قنبری، میرعبدالحق، کرمانی، دکتر رحیمی، گریگوریان، عدل، اقدسی، ظهوریان، بهمنی، علیپور و نفر پشت دوربین مهندس رضا باطبی

.

در پی این موفقیت، کمک‌های هموندان آغاز شد و به عنوان مثال، آقای دکتر حکمت‌الله رحیمی پنج میلیون ریال به حساب موقت نزد یکی از هموندان حواله کردند. همچنین، یکی از یاران مهربان رادیوآماتوری ایران، آقای حسین خلخالی، بخشی از محل دفتر خود را به انظمام مبلمان و تجهیزات اداری ضروری به رسم امانت در اختیار انجمن قرار دادند. به این ترتیب، انجمن بلافاصله پس از تاسیس دارای نشانی و محل آبرومندی برای برگزاری جلسات خود شد. این خدمت ارزنده تا زمان احراز تمکن مالی انجمن و توان تامین جا و امکانات مناسب، ادامه خواهد داشت.

.

برای دیدن فیلم کلیک کنید

.

نشانی‌های انجمن رادیوآماتوری پارسیان این است:

.

نشانی: تهران – میدان توحید – خیابان نصرت غربی – پلاک 17 – طبقه دوم – واحد 2

ساعات کار: شنبه تا چهارشنبه از ساعت ۹ صبح الی ۲ بعدازظهر

تلفن: 66910336

.

جلسه‌ی افتتاحیه‌ی انجمن در ساعت 18 روز بیست و سوم بهمن در مکان پیش‌گفته و با حضور همه‌ی اعضای اصلی تشکیل گردید. دستور جلسه عبارت بود از:

1-     استخراج و نگارش شرح وظایف هریک از اعضای هیات‌مدیره و بازرسان و سایر اعضای اصلی انجمن از مفاد اساسنامه، و تعیین حدود اختیارات و مسولیت‌های هر یک از هموندان،

2-     همه‌ی هموندان می‌بایست متن اساسنامه را دقیق مطالعه نموده و با تسلط و اشراف کامل بر کلیه مواد مندرج در اساسنامه (بخصوص مواد مرتبط به شخص مسوول) در جلسه حاضر شوند،

3-     هماهنگی‌های لازم در خصوص چگونگی تنظیم نامه‌ها و درخواست‌ها خطاب به سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی،

4-     تشکیل و تنظیم دفاتر قانونی و امور مالی، حسابداری و ثبت اموال و موضوع اجاره بهای محل انجمن،

.

در فاصله‌ی بسیار کوتاهی پس از تاسیس، کانال تلگرامی انجمن نیز با نام «انجمن رادیوآماتوری پارسیان (PARS)» افتتاح شد. در بیانیه‌ی آغاز به کارِ این کانال آمده است:

.

1-     این کانال زیر نظر انجمن رادیوآماتوری پارسیان اداره می‌شود.

2-     مطالبی که در این کانال به اشتراک گذاشته می‌شود، فقط جنبه‌ی اطلاع‌رسانی داشته و اطلاعیه‌ها و ابلاغیه‌های انجمن و سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی را منتشر می‌نماید.

3-     در این کانال هیچ مطلب علمی و فنی و مدارات الکترونیکی و رادیویی اشتراک‌گذاری نخواهد شد.

4-     هدف از تاسیس این کانال، فقط اطلاع رسانی، عضوگیری و انجام امور اداری ویژه اعضای انجمن رادیوآماتوری پارسیان است.

.

علاقه‌مندان به فن رادیوآماتوری می‌توانند با تماس با انجمن به عضویت آن درآیند و در راه دریافت پروانه‌ی رادیوآماتوری از خدمات آن و مشاوره و راهنمایی پیشکسوتان این سرگرمی جذاب علمی بهره‌مند گردند.

.

.

مطالب مرتبط:

آگهی تاسیس انجمن در روزنامه رسمی جمهوری اسلامی ایران

رادیوآماتوری: 33 سال پیش در چنین روزهایی – بخش اول

رادیوآماتوری: 33 سال پیش در چنین روزهایی – بخش دوم

چند مقاله برای نوآموزان الکترونیک و رادیوآماتوری

.

.

آخرین به روز رسانی: 26 اسفند 1396

.

.

www.etesalkootah.ir ||   2018-02-14 ©  2015 www.etesalkootah.ir  © All rights reserved. تمامی حقوق برای www.etesalkootah.ir محفوظ است. بیان شفاهی بخش یا تمامی یک مطلب از www.etesalkootah.ir در رادیو،  تلویزیون و رسانه های مشابه آن با ذکر واضح “اتصال کوتاه دات آی آر” بعنوان منبع مجاز است. هر گونه  استفاده  کتبی از بخش یا تمامی هر یک از مطالب www.etesalkootah.ir در سایت های اینترنتی در صورت قرار دادن لینک مستقیم و قابل “کلیک” به آن مطلب در www.etesalkootah.ir مجاز بوده و در رسانه های چاپی نیز در صورت چاپ واضح “www.etesalkootah.ir” بعنوان منبع مجاز است.

.